opowiadanka 111-120

Skomplikowane myśli pułkownika Stypy (grudzień 2005)

 Sponsor

 Do chałupy tyłem poletka uciekł

Prali, wyzywali i przepraszali

Tajemnica psiarni

Bajeczka dla dorosłych dzieci (Nr.2)

Raz tylko wpadł

Chujowa rozmowa

Skomplikwane myśli pułkownika Stypy (grudzień 2005)

 Pewien wariat w obliczu niebezpieczeństwa wsadził głowę do lodówki by zachować zimną twarz...

Pewien szczep ludożerców bradzo dobrze traktował turystów - byli zabijani bezboleśnie.

Pewien pedał pracował w banku spermy, ale ponieważ pił - wyrzucono go z pracy.

Pewien niewidomy ginekolog potrafił czytać z warg...

Dlaczego niewidomy karzeł był bity przez kobiety? - bo narzekał, że im śmierdzą włosy.

Pewien facet poprosił trędowatego o podanie ręki...

Co jest mniejsze od pchły? - pchli kutasek.

Dlaczego słonie nie latają w samolotach? - bo nie mogą zmieścić trąby pod siedzeniem.

Jaka jest definicja paskudy? - gdy zajrzysz do lodówki i pieczeń wołowa spierdzi ci się w twarz.

Bogaty pan Norka dał swojej żonie pani Norce futro z żyda do kostek.

Pewien pedał zapuścił wąsy, by ukryć rozstępy na ustach...

Po czym poznać, że otrzymałeś list od trędowatego? - w kopercie jest także język.

Pewien ekscentryk czesał się kogucim grzebieniem.

Pewien matematyk miał skomplikowane porachunki z innym matematykiem.

Wychowanie fizyczne to nauka fizyki.

Wędkarz wędził to, co zwędził.

Dlaczego głusi nie słyszą? - bo są głusi.

Jaka kobieta siedziała w celi? - Celina.

Po czym poznać że mięso jest zepsute? - gdy je przyciskasz palcem to popierduje.

W sklepie z komputerami roi się od myszy...

Pewien dziadek chciał wejść na internet i zawalił się pod nim komputer.

Z czego są potrawy? - z trawy.

Czy przy zamiataniu robi się zamieć?

Prosię prosi by go poprosić a potem przeprosić gdy nie może się doprosić...

Szczyt marzeń kota; - dostać na urodziny kilogram myszy.

Dzieci smoka? - smoczki.

Pewien wariat zamiast do poduszki, wpakował puch do puszki...

Jeżeli nie myjesz zębów po każdym posiłku, to tak, jakbyś nie podtarł dupy po wysraniu się.

Żona mandaryna? - mandarynka.

Mycka żydowska to kapelusz, od którego odleciało rondo.

Bezpłodna kobieta to jałówka.

Gdyby nie było ludzi biednych, to nie mielibyśmy komu pomagać.

Sponsor

 Człowiek jako istota towarzyska, nie lubi być sam. No, powiedzmy przez pewien czas takiemu czy siakiemu zdarza się to, ale rzadko na dłuższą metę. Czyba, że jest to pustelnik praktykujący uduchowienie całkowite, lecz takich kiciusiów jest tyle, co kot napłakał. Bo wiadomo, hormony buszujące spokoju nie dają, to i pobzykać trzeba, a połasić się by ktoś pogłaskał w chwilach natarczywie wrednych. No, a i pogadać też się chce i zwierzyć, a czasem i złości swe wykrzyczeć w ucho bliskie a łaskawe. Są też i tacy, co swobodę osobistą “sam na sam” zaprzedają w imię ideii pomocy kamrackiej, gdzie widmo obiecanki-cacanki bywa tak silne, że pod dach swój gościnny spraszają wszelkiego rodzaju trutni maści hochsztaplerskiej. A dzieje się i tak, co samotność brzęczy ciszą upierdliwą gdy gęby nie ma do kogo otworzyć.
Pan Zbigniew Ciechoroba mieszkał sam. Kochał ład, skład i porządek, a pedantem z natury był, na drobiazgi wszelkie uwagi zwracając swe czujne, by wszystko było, jak być powinno. Cnoty też pieścił w doskonałościach wielkich. Problem w tym, że i o od innych tego samego oczekiwał. Ale po kolei. W wieku lat czterdziestu wąsy zapuścił i do chóru męskiego w klubie pisarzy prozy poważnej wkroczył, jako że głos miał iście gromki, a tak przenikliwy, że jak zaśpiewał, to go na drugim końcu parafii słychać było. Tak przynajmniej twierdził jego znajomek, Edward Kapota. Chór pisarzy prozy poważnej inspiracje artystyczne w nim wyskrobał w postaci coraz to nowych odcieni barytonu, co to łzy żewne wyciskało u słuchaczy.
Aż niejaki Jasiu Melodia o autograf go poprosił. Gadał, co znajomy wujka jego w operze ponoć pracuje i szczerze przyrzekał pomoc przy wkręceniu Zbigniewa w owe grono trupy operowj, bo to niby marnuje akordy swej grdyki pośród zgrai pisarskiej, jako że sam pisać nie potrafił. - Tam bracie, artyści z prawdziwego zdarzenia na scenach wysiadują, a tu? Wyśpiewywanie po akademikach studenckich sławy ci nie przyniesie. - Wypili po trzy piwa i przy czwartym Melodia głosem iście konspircyjnym oświadczył; - Wiesz Zbysiu, szybciej bym ci załatwił owe kontakty, gdybym tak w mieście na dłużej mógł się zatrzymać, ale nie mam gdzie... -
I jął szeroko wywodzić o żywocie na wsi, gdzie wraz z bratem i matulą osiem hektarów kapusty uprawiali, i jak to paskuda zarazy jakiejś iście tajemnej tak unicestwiła ich plony, co ledwo cztery worki zebrali, a i to na koniec ktoś z szopy w nocy wyniósł. Przy piątym z kolei piwie, Zbigniew Ciechoroba tak się wzruszył opowiastką tą markotną, co u siebie owe zatrzymanie się mu zaproponował. Jasiu Melodia aż klasnął na ową propozycję i jeszcze tego wieczoru na pokoje Ciechoroby wkroczył. A było ich dwa, pedantycznie czystością wypieszczone, że i pyłka tam nie znalazł. Była i kuchenka, gdzie kolekcja talerzy cudnie malowanych ściany zdobiła, atmosferą folkloru hasając, to znowu czajnik z gwizdkiem a tak wypolerowany, co gębę swą niczym w zwierciadle dojrzeć można było! Tam to też zasiedli i Zbigniew kolację wykwitną na stole wyczarował dla sponsora swego. Najpierw dynię na gorąco podał, co to polana była sosem warszawskim. Potem uszka tłuszczem zajęczym nadziewane i racuszki z borówkami. Był też rosołek ze strusia, a na koniec półmetrowe rurki z kremem i orzeszkami.
Przypochlebiało to Melodii, który szybko zmiatał z talerzy i coraz to głośniej wychwalał zalety znajomości znajomego wujka, co to ponoć w operze pracował. A że i piwo iście popularne tego wieczoru było, to owego “ponoć” Zbigniew niedosłyszał - mimo dobrego słuchu muzycznego. Jasiu rzecz jasna wymawiał też to słowo odpowiednio po cichu , ale to już inna sprawa.
Minęło dni kilka. Melodia w “gościnnym” na tapczanie sypiał, a że pojawił się u Zbigniewa bez niczego, to już drugiego dnia o skarpetki poprosił, a potem na koszulę i papcie przyszła pora. Przejęty srodze rolą sponsorowania, uwagi nijakiej nie zwracał na zachowanie porządków wokół swojej osi.
- Wannę po sobie nie wymyłeś - upomniał go Zbigniew, gdy smugi czarno-tłuste przy brzegach wypatrzył. Ale i nie tylko. Bo oto i pędzel do golenia aż sztywny od mydła w zlewie znalazł, nie mówiąc o wodzie rozchlapanej tu i tam, że podłogę ściereczką sam przejechać musiał by stóp nie zamoczyć, jako co wlazł tam na boso. Niegdyś lśniące lustro, pastą do zębów upstrykane teraz było.
- Jasiu, a weź no to posprzątaj - zawołał Ciechoroba gromkością barytonu swego, który zamiast wyśpiewywyć, upominkami trzeszczał. Jasiu Melodia nie tylko bowiem bałagan czynił, ale i nawyki drażliwe miewał, bo na ten przykład w bezruchu usiedzieć nie potrafił. Ręce latały mu cięgiem na boki, to znowu stopą rytmicznie podrygiwał, telepiąc rytmy jakieś zdziczałe o podłogę. Miał też zwyczaj popierdywania ustami po każdym wypowiedzianym zdaniu. Najbardziej jednak niemiłe w akustyce swej było głośne kałatanie łyżeczki o szklankę, gdy to mieszał bezwstydnie przesłodzone herbatki. Gadki sponsorowskie dały też tyle, co dmuchanie przepiórce w ucho, i czym więcej Jasiu o tym mówił, tym ciszej jego gospodarz śpiewał.
Aż raz, a było to po czasie wielce przeterminowanym wyczekiwaniem, Edward Kapota się w pobliżu nawinął i tak powiada; - A przepędź ty tego dziada, bo... - i jął wyjaśnienia uchu nieprzyjemne sypać. Otóż niejaki Bronisław Łaska, znany samarytanin ze wsi Poletko Jałowe, co to dożywiał przytułek dla pobożnych chłopców, spostrzegł raz tajemne zniknięcie czterech worków kapusty. Drzwi szopy piastowały ci skobelek ukręcony i chłop przyczaił się tam ukryty w mrokach nocki następnej. Na wabia wystawił dwa worki kamieni w drzwiach komory. Stoi, czeka, jest! Postać wysoka nicpoństwem swych kroków zdradzieckich zza rogu się wychyliła i wtedy to Łaska latareczką mignął, rozpoznając kto taki. Jasiu Melodia pijaczkiem okolicznym był i w przypływach kamrackich zwierzeń gadał, co do miasta ma ochotę przecwałować, tylko nie wie jak, bo to familii żadnej ni koleżków żadnych tam nie miał. Aż Leon Psiaczara myśl mu podsunął, co by pojechał, i na miłośnika opery pozował, bo to artyści czułe dusze mają i gdy pstryknie jaką-taką obiecankę we wspomożeniu przy wciśnięciu się na scenę, ulula tym czujności wszelkie i kto wie, czy prestiże jakie tym nie przydyba. - Najważniejsze, to się wkręcić. Tylko koło amatorów na początku spaceruj, a nisko kołuj. A potem to już jakoś będzie - pouczał.
Ciechoroba aż na gębie posiniał słysząc te przytyczki do amatorstwa. A już najbardziej go zezłościło, co złodzieja se pod dach sprowadził, przyjaźni sponsorskiej wypatrując. Ba, karmił i znosił nicości wszelkie, talenty swe na niełaski wystawiając. I tak to dnia owego przepędził dziada natrętnego, odbierając koszulę swą i papcie. O skarpetki się nie upomniał.

Epilog 

Jasiu Melodia na wieś nie powrócił. Ponoć widział go ktoś, jak przy chórze emerytów straży pożarnej się kręcił, o znajomościach znajomego wujka prawiąc, a że chłopy to były czerstwe i z naiwności wypłukane, długo tam nie zabawił.
Rok później, jeden z koleżków chóru pisarzy prozy poważnej zwierzył się Zbigniewowi w wielkiej tajemnicy, co właśnie gości u siebie krytyka operowego, co znajomości wielkie ma, bo ponoć znajomy jego wujka w operze pracuje...

KONIEC 8.12.05

Do chałupy tyłem poletka uciekł

Chałupa Stefana Gorzelni sterczała na samym końcu wsi Kołatka Pochyła. Biedneńkie jej progi wiodły do izby równie ubogością upstrykanej, gdzie ino muchy bzykały radośnie, jako że ojciec, babka, dziadek i dwie starsze siostry Stefana radować się nie mieli czym. Że to ojciec chorowity był, Stefan w ręce swe pozycję gospodarza przejął. A tak wartko gospodarował, że i wysrać się nie mieli czym. Najgorzej zrzędził dziadek, jako co najstarszy był i czasy lepsze ku strapieniu Stefana pamiętał. Diabli nadali, iż umysł jego bystrością szalał iście młodzieńczą mimo wieku sędziwego. W łóżko się ani razu nie zrąbał i łyżką do gęby też trafił, popisując się koordynacją ruchów pospolitych. Babce kończyny drgały bezwolnie i nie pamiętała ile to ma lat, a jedynaka swego nie poznając. Dziadek poznawał i pamiętał. Za młodu matematykiem był i nauki swe w praktykę teraz ci wprowadzał. Potrafił na ten przykład wyliczyć, ile kartofli przypadało w udziale dla każdej gęby zebranej wokół stołu w okresie zimowym, a ile też latem. Znał się na alfabecie morsa i często z pukania dzięcioła w sadzie rozczytywał kiedy deszcz będzie padał, a kiedy posucha nastanie. Mądry ci był dziadek Stefana i bylejakością się niezadawalał. Na staropanieństwo wnuczek też prosto spojrzeć nie potrafił. Cóż jednak, kiedy pannicom w kroku brzydko pachniało, że i najmniej wybredny głupi Jasiu, co to u młynarza posługiwał, w pobliże się nie nawijał. Ojciec z trwogi najpierw osiwiał, a potem wyłysiał i nos nisko zwiesiwszy, pod pierzyną siedział. Dziadek ci go piastował, na wnuka pyskując srodze, bo to nic ino pod spożywczym stróżował, a napitki taniutkie wolno z butelczyny siorpiąc, by na dłużej starczyło.
Heniu Posoka, truteń i nierób wielki (choć małej postury), też tam wysiadywał a nowinki nieprawdziwe braci zebranej w uszy kładł. Właśnie usta szeroko rozziawione, co to jak wór bezdenny się widziały, Jasiowi od młynarza pokazywał.
- Patrz - mówi - i zapamiętaj, bo jutro protezki z porcelany bielutkiej tu zagoszczą. A teraz, daj łapę i postaw co z tej okazji -
Stefan Gorzelnia co to z boku stał i rozmowie się przysłuchiwał, splunął niedbale.
- Pieprzysz Heniu. Te zęby ci wstawiają już od roku -
- Wątpisz...? - zawołał zaczepnie Heniu, bo porywisty z natury był.
- No, niby nie. Tak sobie tylko żartowałem -
- To w takim razie stawiasz karniaka, bo prawdę powiadam! -
- Dobra, tylko wpierw trza się odpryskać - rzekł Gorzelnia i w krzakach pobliskich przepadł.
Bo po prawdzie, to odpryskać się nie miał czym ani i postawić za co. Do chałupy tyłem poletka uciekł. Trafił ci na moment, kiedy dziadek herbatką ojca poił. A wolniutko ci z czajniczka ją wlewał w usta podeschłe.
- No i co, znowu łazisz po kniejach zamiast ojca napoić? - zapytał dziadek
- a co ja tam bede wszystkich poił... - To mówiąc, obrócił się i w pole uciekł, nie śmiąc wracać pod spożywczy.

KONIEC 8.12.05

Prali, wyzywali i przepraszali

Pomimo szorowania i wietrzenia, dywan śmierdział coraz bardziej. Fakt, pochodził ze śmietnika, ale że prezentował się obiecująco, bratanek Zacharego, Bogumił, namówił go by przenieść dywan do domu. Dźwigali go we dwoje. Deszcz w tym czasie lunął i wichura się zerwała, ale nieśli. Potem była ceremonia wyrzucenia starego dywanu, który też pochodził ze śmietnika... Na śmietnik oczywiście powrócił. Dywan ’nowy’ spoczął na środku pokoju, ale że był nieco zapaskudzony, trza go było przeprać. W ruch też poszły najprzedniejsze proszki, mydełka i inne wymysły chemicznej czystości, co to zapach lawendy tak rozhasały po mieszkaniu, że w nosie wierciło srodze. Tak prali szczotkami masując wartko, że dywanisko do cna przemokło i w oknie trza go było wywiesić, by wilgoci wszelkie przesuszyć. Ale że zbutwienia owe długo schły, natarczywy cuch bakterii przepędził zapach lawendy. Po dniach paru wytrzymać już tam było trudno i obaj klęli na owy dywanowy wynalazek ze śmietnika. -Wiesz, - rzekł Bogumił do Zacharego - a mnie się wydaje, że trzeba go przeprosić, to i śmierdzieć przestanie... -
Tak też i zrobili. Dywanisko zaś śmierdziało nadal, że po tygodniu wynieśli go z powrotem na śmietnik...

KONIEC 23.3.06

Tajemnica psiarni

Dobrodziej Bernard Paciorek urzędował w parafii Kazanice. Zdyscyplinowany i uduchowiony, twarz wielce natchnioną wizjami świętymi po okolicy obnosił. Lubił udzielać się społecznie i coraz to organizował schedy na cele charytatywne, gdzie taki czy siaki wyskakiwali z kasy, bo ponoć dobry Bóg zalecił wspominać tych, co kasy nie mieli. Tak też na ten przykład na czele projektu owego było zorganizowanie pracowni plastycznej dla grupy czeladników, co to po przejściu na chude fundusze emerytury zwęszyła u siebie talenty malarskie. Jeden z nich, to machnął pędzlem taki pejzarz zimowy, że ludzie oglądając go trzęśli się z zimna. Inny, Chrystusa na płótnie usadził, a tak sprytnie cienie podobierał, co parafianie żegnali się z przejęcia, pacierze szepcząc. Sam dobrodziej Paciorek na kolana przed portretem owym padł i ponoć kilka różańców odmówił, odmawiając jednak kupna dzieła owego, jako co miejsca na ścianach plebanii brakowało, a nad drzwiami spiżarni powiesić się tego nie godziło.Kolejną grupą potrzebnickich było sześciu ateistów, którym dobrodziej wisiorki święte na szyję sprowadzić zapragnął z samego Watykanu. Potem było zjednoczenie filantropów spod Karpacza, co to cucili omdlałych z wysiłku wspinaczy na szlakach górskich. Na sam koniec listy wcisnęli się woluntariusze z pobliskiej psiarni, gdzie ponoć psy wyjące z zimna spokój zakłócały. Niby ogrzewanie trza było zamontować, czy co jeszcze. Ktoś tam gadał, że z głodu psy zawodziły, ale zimno też było. Sytuacja owa tak zaintrygowała dobrodzieja, co sam na zwiady się wybrał. Psiarnia owa w polu nieco ustawiona była i już z daleka jazgoty a lamenty psie słychać było, a czym bliżej dobrodziej podchodził, tym głośniej owe nicości się rozlegały. Wiaterek ci tego dnia powiewał też niezgorszy, połami chałata jego telepiąc, to znowu okrycie z głowy porywając.
Gdy Bernard Paciorek zajrzał w nisko osadzone okienka kancelarii, czterech spasionych woluntariuszy na stołkach spoczywało, herbatkę siorpiąc dla rozgrzweki niebylejakiej. Pod stołem pies równie tłusty z miski coś chłeptał. Ten nie lamentował.
Dobrodziej wlazł tam bez pukania.
- Niech będzie pochwalony, a to widzę co panowie nie po bożemu czas spędzają - rzekł na powitanie.
- Ależ proszę księdza, tośmy dopiero co usiedli. -
- W imię ojca i syna, to czemu w psiarni taki hałas? -
- Od tygodnia grasuje tutaj kot, to i psy szału dostają na jego widok. -
- A ja słyszałem, co jeść nie dajecie. -
- Dajemy. Ale cholery się uparły i jeść nie chcą. -
- Pokażcie co. -
Jeden z nich wskazał na ogromny wór w kącie. Dobrodziej zajrzał, żegnając się trzykrotnie. W środku były trociny, z których wystawał ogromny jak dynia koci łeb...

KONIEC 25.1.2006

W pewnej stajni we wsi Kopytka Ostre, konisko stare przy żłobie pustym zębami przydzwaniało. Pysk długi a obwisły piastował, a żebra wystające taniec chudości całkowitej wzdłóż torsa wyczyniały. Gospodarz, Władysław Brykaj, ano co w pole zaprzestał go wyprowadzać, bo to starość ostatnie siły zeń wycmoktała i nawet dwukołówki już uciągnąć nie potrafił. Właśnie co na targ gospodarza poniosło, gdzie nowego konika zakupić pragnął. Strapiło to srodze starego grzywacza, jako co świadom był owej sytuacji iście upierdliwej. Nie z jednej łąki siano konsumował i widział też niemało w swym końskim żywocie. A to zara za płotem niejaki Piotr Siodło siedział na czterech hektarach twardzizny i piachu. Klacz ci on miał urodną, a i o sile niespożytej. To i orał nią owe gruzowiska przez lat 20, a tak batem głaskał dla zachęty, co klacz z boleści wielkich pod siebie srała. A że skąpy był z natury, to pod koniec trocinami karmił, słomę na deser pod pysk podsuwając. To i nie dziwota, że pewnego poranka klacz stuknęła kolankami w próg stajenki i dwa dni później w żeźni jako konina na hakach zawisła.Piotr Siodło nowego konika sobie kupił, co to ze świeżą werwą sił witalnych, w glebie zatwardziałej harce wyczyniał.
- No cóż, - pomyślało stare konisko - taka w żywocie kolej rzeczy -
I trwoga okrutna zaskwerczała w czerepie jego. Słyszał przecie dobrze, co o garbowaniu skór gospodarz jego ze sąsiadem nawijał wedle płota. Bryknąć też nie miał jak i dokąd, bo to rzemykiem uczepiony do żerdki był.
Gdy dzionek ten ponury wlazł za chmurki, rżenie ciche w uszy mu się wcisnęło i po chwili przybysz nowo-nabyty do stajni wkroczył. Dupa u niego wielka a wysportowana była i grzbiet gładki lśnił. Spojrzał zaczepnie na starego konia i tak rzekł;
- Ciasno tu i śmierdząco. Jam przywykły do innych wygód. -
- Do wygód...? Tutaj nic, ino robota karkołomna, a jak nie, to batem ciebie łoją po portkach. -
- No, ja batem jeszcze nigdy nie dostałem, a płóg i pole to dla frajerów. -
- To co w takim razie robiłeś do tej pory? -
- Jak to, nie widać po mnie? -
- No, widzę coś spasiony i wypaniały. -
- Ha, bo ja jestem koń wyścigowy! -
- I sprzedali cię do roboty? -
- Gdzie tam. Sprzedali, bo swoje już przecwałowałem i teraz czas na emeryturę. Bo widzisz, mój zawód to przywilej; pobiegasz kilka lat i idziesz na odpoczynek. -
Stary koń parsknął śmiechem:
- Odpoczynek, to ty miałeś zanim tu przyszedłeś, a od jutra jazda w pole -
- Nigdzie się stąd nie ruszam. Zróbmy tak; idź ty i rób za mnie i za siebie, a ja tutaj za nas obu i zjem i odpocznę. -
- Za starym na takie cwaniactwa - obruszył się stary koń - myślisz, co darmo ciebie będą tu trzymali i żreć dawali? -
Wtem gospodarz się pojawił i wiaderko owsa nowemu przybyszowi pod nos podsunął. Ten, z miną wyższości zajadać wnet począł smacznie. Stary koń pysk swój podsunął do wiaderka, gdyż paskudnie wygłodzone brzuszysko piastował, ale gospodarz drogę mu zastąpił i tak powiada;
- A wyrywaj ty, już ci owies wonieje? Dziś nic, tylko woda na przepłukanie flaków. Bo po prawdzie za chudyś na kiełbasy i paść się ciebie już nie opłaca, ale ze skóry ze dwa paletka uszyć będzie można. -
Stare konisko zbaraniało na słowa owe paskudą powleczone.
- No, może i czapkę jaką też się wakroi, bo skóra obwisła starością i będzie jej z metr więcej... - dodał po namyśle chłop.
Koń wyścigowy zarżał na te słowa z ironią złośliwą:
- No, to widzę, co pożytek z ciebie będzie nawet gdy kopyta wyciągniesz! -
- A z ciebie kamrat iście zasrany! - obraził się stary koń i zadem obrócił.
Gdy ranek zawitał śpiewem słowików i sikorek zza proga stajenki nadzianej skłóconą parą rumaków, gospodarz Władysław Brykaj z batem w ręku do środka wkroczył.
- No, - zwrócił się do nowo-przybyłego kopytnika - Jazda , pora w pole! -
Koń parsknął w odpowiedzi na to, dupskiem olbrzymim gospodarzowi w lico przyświecając. A ten, jak nie zdzieli go po owych ślicznościach wyścigowych, aż konisko przysiadło, chwostem po bokach wymachując.
- Ojej! Ratunku! Pomóż bracie! - zajęczał.
Ale stare konisko kopyta na boki rozłożyło z miną bezradności na pysku długawym a srodze obwisłym:
- Tyle ci mogę pomóc, co ty mi. I powiem ci jeszcze to, że wolę już iść ’na skórki’, niż w polu popierdywać z wysiłku przez 20 lat. Twoja teraz kolej... -

KONIEC 26.9.06

RAZ TYLKO WPADŁ

Zenon Comasz żył z opróżniania pijackich kieszeń, toteż często-gęsto kręcił się w pobliżu zakątków, gdzie pilegrzymki alkoholowe lokalnych tubylców miejsce miały. Owe zakątki, to ławeczka suto otoczona krzaczkami gęstymi w pobliskim parku i niewielki skwerek za rogiem sklepiku spożywczego. Zenon obeznany był na geografii okolicy jak mało kto i stale na bierząco ocykany z sytuacją majętności okolicznej dziatwy. Lubił po odcedzeniu kilku piwek chełpić się przydomkiem prywatnego detektywa, bo ponoć niegdyś wypatrzył na bazarze jakieś fanty z ogołoconej w pobliżu piwnicy.
- Ale nikomu o tym nie powiedziałem!...- zarżał przechwłką sojuszu kamrackiego - Bo i co by mi z tego było? Tyle, żem se inaczej z tego korzyści wybzykał , bo na ten przykład dziesięć procent zainkasował od kłusownika i było po krzyku -
Szmerek uznania zafalował na gębach piwoszy w kółeczku przykucniętych, a Zenon Comasz łaskawie dał się poczęstować łyczkiem wina wytrawnego, jako co Marian Psychoza rentę akurat zafasował i butelczynę trunku “tego lepszego” z okazji tej na skwer przemycił. Lubił ano tam zachodzić, bo to ciekawostki iście niebylejakie często ucho mile połechtały, a i samemu duszę otworzyć szeroko też się udawało, bo to słuchaczy zaciętych na owej ławie przysięgłych nie brakowało. Zeniu, o przydomku detektywa prywatnego, właśnie wytropił, co Psychoza regularnie tam zagląda a i nie z pustą torbą. Czy trunkiem, czy dymkiem, to zawsze poczęstował, w zamian za te kilka podniet zmysłu psychicznego, co to usta opowiadającego kamrata wysmoktywały. Bo dodać należy, co pijaki podczas picia strasznie się ekscytują wywodami swych zwycięstw i porażek, często przy tym ulegając obecności iście upierdliwych demonów wprost z czeluści piekielnych, a zezwalając na krótsze lub dłuższe posesje postur swych zwiędniętych! Pręży się raptem taki, co to demona akuratnie zaprosił, i głos swój wystawia na hulanki różnorakie, modelując od szeptu do wykrzyków raptownych. Owa prezentacja dźwięków nikczemnych, czyli “cmoktajka chochsztaplerska”, stanowi iście pożądliwy element owych schadzek, a w szczególności dla amatora zawartości kieszeniowych, jako że to podkłada tło do tuszowania złodziejskich poczynań.
Zenon Comasz, jako istota znająca niejedne tajniki swojkej profesji, ekspertem był niebylejakim. Obdarzony pamięcią do imion, i z którą które kojarzy mu się gębą, potrafił wywołać zachwyt niejednego kręgu pijących apostołów.
- Cie!... Ale z ciebie artysta! - wołał niejeden, gdy Zenon bez zająknięcia się recytował imiona przypadkowo-poznanej trupy, a po ośmiu godzinach całowania butelczyn wysokiej rangi procentowej. Wzbudzało to nie tylko zachwyt, co respekt a wraz z tym zaufanie, które przy popijawie przerabiało się w poufałość. Lico Comasza kraśniało od pochwał i honorów składanych wspaniałomyślnie w dłonie jego chwalebne w postaci butelczyny takiej czy siakiej. Kraśniało też ci, bo oto świadom był wielce, co czujności wszelkie pousypiał. Bo to wiadomo, że ululane zaufaniem kamractwo łatwiej jest obmacywać po kieszeniach. I hej, w to mu graj. Nim kac suchym jęzorem poliże takiego Mariana Psychozę po karku, co fenomenalnie ma miejsce o poranku, po Zenonie Comaszu ino wspomnienie mgliste przechadza się po łepetynie obolałej. Złodziej tego pokroju ulatnia się bowiem w chwili, gdy właściciel pustych już kieszonek idzie po raz piąty oddać mocz. Szósty raz robi to w spodnie, które naturalnie trza potem zsunąć z dupy aby wykręcić je w pobliskich krzakach, a wiadomo, że przed tą czynnością pijaczyna zapragnie zajrzeć do kieszeni - moment iście niebezpieczny dla złodzieja. Comasz, znając obyczaje owe, za zasadę wręcz przejął prędkie oddalenie się z miejsca parszywego, gdy tylko załoga w pory lać zaczyna. I szczerze mówiąc, zawsze umykał nieźle obłowiony.
Raz tylko wpadł. A było to na placu budowy, gdzie blok mieszkaniowy dla inwalidów zasłużonych w legii cudzoziemskiej stawiano. Ale że to funduszy po wykopaniu fundamentów zabrakło, to i w odłóg zagracony miejsce owe się przeimało, to znowu chwaściskami obrosło, a i szczury wielkości kotów tam smykały wśród chaszczy. Ponoć niejakiego Piotra Dziecinę gryzonie tak tam pokąsały podczas drzemki, co obudził się bez uszu i napletka, bo to siuraka po oddaniu moczu do portek nie schował. Tam ci to też Zenon Comasz razu pewnego lico swe złodziejskie pokazał po wyczajeniu śpiewu chóralnego, co to z oddali się rozlegał fałszem upierdliwym. Grono zebranych biesiadowało niczym dwunastu apostołów, bo to akuratnie tylu ich sterczało wokół płachty jakiejś starej a rozpostartej na kupie piachu sklepionego. Dwie wędzone rybki i półbochenek skrojony cieniuśko środek zdobiły, a na brzegach butelczyny puste sterczały markotnie, że to do sucha wycmoktane były. Zeniu, człek znający się na rzeczy, szybko ocenił sytuację. W nieludzkie ryki bowiem śpiewy przechodziły, a to świadczyło co świadomość ustępowała miejsca podświadomości, co równało się tzw. “zanikowi pamięci”.
Comasz spoczął obok najbardziej “nieświadomego”, i niby podtrzymując w kamrackim uścisku, łapę do kieszeni wsunął. Chusteczka spowita w gile ci ano tam spoczywała. Wielce nieszczęśliwy odkryciem owym sięgnął do drugiej. A tam z kolei pustka nicością się panoszyła paskudną. Nadziana łapą złodziejską kieszeń doznała tzw. “skurczu szmacianego”. Zjawisko to jest wielce nieporządane w kręgu złodzieji, a polega na tym, że włożoną w kieszeń dłoń trudniej jest wyjąć niż wsadzić. I podczas gdy Zenon Comasz próbował ją uwolnić, pijak spierdział się w amoku nieświadomym, uwagę zebranych na się zciągając. Sam po prawdzie nie poczuł, ale inni zauważyli, jak Comasz łokciem dryndał, by dłoń z kieszeni parszywej uwolnić.
- I co mu tam grzebiesz, - zamamrotał na przeciw siedzący Zdzisław Piszczałka - toć on zbyt spity by mu konia walić... -
Comasz, mało tam zrażony komentarzem owym wstydliwym, pytanie mu takie wystawił;
- Kim był twój ojciec? -
- Synem mego dziadka -
- A dziadek? -
- Krawiec -