Władysław Kicia-Sru w dziwaczne filozofie okutany był, nad nieszczęściami w zachwyty popadając. ‘Bo w życiu,’ powiadał ‘wszystkiego wypróbować trzeba..’ To i próbował. W tropiki najpierw wyjechał, mając lat 24. Na miejscu chatynkę ze słomy najlichszej wynajął od samego mistrza voodoo, co to w arkanach wiedzy potajemnej co dnia o zmroku tańcował. W spiekocie równikowej sieczka z daszku pochyłego na kark mu leciała sypkością swoją łaskotliwą, ale Władysław z zachwytem przyjmował ową niełaskawość. Gdy zaraza tropikalna poletka mizerne w pustki obwlekła i głód zajrzał w ślepia czarnoty tubylczej, Władysław wykrzykiwał po wsi słowa uchu wielce niemiłe, co to pustka kiszek szlachetnością się widzi, bo to ponoć uświęca ducha, z chytrości doczesnych go przewietrzając. Sam mistrz voodoo Cotonoto Karambamutwa z aprobatą przyjął mądrości owe, choć co prawda, dupa u niego spasiona była bo to w podarki obdarowany sielankę smakował niebylejaką. Kiedy jednak nic oprócz robactwa rozhasanego do żarcia się nie ostało, Władysław w cichości nocy z tropików zwiał.

Po powrocie do domostwa swego, W Ligii Miłosierdzia Ochrony Iluzjonistów z Podkarpacza Dolnego się zakotwiczył. Bardzo niski Góral i bardzo wysoki Ukrainiec w członkostwie tym do spółki z nim siedzieli, a w izbie nieogrzewanej, gdzie zimnica sroga swawole wymerdywała. Gdy ci dwaj granatowo-sini od chłodu owego niegodziwego truchleli na krzesełkach swych twardawych, Władysław atuty dodatnie o temperaturze niskiej szeptał ustami oziębłymi. Co to niby chłody wielce pożyteczne są, bo zarazy i choróbska do cna unicestwiają, a już najbardziej przyjazne otyliźnie społecznej bywają, że to wiadomo w zimnie tupie się i podryguje dla rozgrzewki, a to szczupłości do taktu przygrywa.

Gdy sąsiad, Zbigniew Comidasz na biedę swą wykrzykiwał słowa nieprzychylne, Władysław prawił, co bieda uszlachetnia dusze po Ziemi cwałujące i zaszczyt ci to pustą sakwą wymachiwać pod nos kacykom w bogactwa przyodzianym! Comidasz racje swe piastował w pasji Judasza podczas zdrady Chrystusa. Długoletni członek Organizacji Biedaków w gminie Dziadoska Torba, zajmował się szyciem marynarek dla marynarki wojennej w Gwineii Północnej, bo tam podobno przeciągi szalały okrutne, torsa chłopów owych rosłych srodze przechładzając! I do tego udzielał się w Ochronie Promocji Zacisza w Legionie Znerwicowanych Dentystów, a przez całe 30 lat biegał z miejsca do miejsca i tyle z wysiłków tych miał, co garczek cienkiej zupki raz dziennie sobie gotował. Czasem cukiereczki jakieś tam cmoktał, ale tylko wtedy, gdy ktoś go poczęstował, bo ponoć słodkości lubiał. Władysława nie lubiał, bo co mu tam po wychwalaniu biedy. No, na starość Władysław berety dla Rastamanów w podrygach charytatywnych szydełkował i gdy taki dłoń po dar wyciągał, płacić sobie kazał. Robił to ponoć z zemsty, bo swego czasu Murzyn ukradł mu kapelusz i potem dolara chciał za oddanie. Rastamanów w siedzibie jego siedziało ośmiu i każdy dał się nabrać, płacąc za beret, któren niby to za bóg zapłać być powinien.
Zbigniew Comidasz zełgał Władysława za nicości owe złośliwe.
- Co ludzi w zagrywki czarcie kałamucisz? - rzekł dnia pewnego
- A co, kiedy durne dają się nabrać? Przysługę im przędę, bo po raz drugi na tę samą melodię nie zatańcują -
Ale jednak zatańcowali. Rok później Władysław za Mikołaja przebrany, z workiem na plecach podarki po wsi roznosił. Mróz dech zapierał, bo to wiadomo grudniowa pora była, ale że to czas prezentów i różności rozkicał się w niecierpliwości swojej, Mikołaj chętnie widziany był. No, tu trza dodać, co Rastamani też spragnieni podarunków byli. W intencji tej choineczki barwnie wypstrykane w cekinowe duperelki poustawiali w oknach, co by z daleka widać było, i pieśni Jezusowe wywodzili, by kto se nie pomyślał, że taki-owaki wybryki pogańskie w głowie przyodzianej kołtunami przędnie! I każdy z osobna godnie wyczekiwał, aż do niego Mikołaj zapuka. Większość z nich słyszała o Ligii Miłosierdzia na Rzecz Myśli Rastamańskich, której to członkowie zbierali zasiłki wszelkie dla braci naszych ciemnoskórych z Jamajki. Raz dostali po sznurze paciorków, a innym razem po dwie puszeczki fasolki w przyprawie etjopejskiej. Z paciorków byli zadowoleni, ale fasola wcale im nie smakowała, bo przyprawą okazała się zwykła woda ze solą.
No, a teraz kolejna oto darowizna miała spocząć na głowach ich dredlokowatych. Mikołaj zapukał do pierwszego, któren wnet drzwi uchylił bo to ciekawością wyhuśtany był. Mikołaj rozsiadł się jak u siebie i pyta:
- No synu, a grzeczny jesteś ty? -
- Bardzo grzeczny -
- A paciorek znasz? -
- Mam - mówi Rasta i pokazuje sznur paciorków, co to w prezencie los mu wybzykał łaskawie
- Paciorek mówię, a nie paciorki -
- Ja nie nosić jeden, ja nosić cały sznur -
- Jak takiś mądrala, to dostaniesz podarunek od Mokołaja... -
Rasta rozradowany wielce chęci swe smakiem przybytku doprawił i czeka, aż pakuneczek jaki z worka dobyty w ręku jego spocznie, gdy tu nagle akcja niekoszerna się rozhasała, bo Gwiazdor wór na plecy zarzucił i do wyjścia się zbiera.
- A prezent gdzie!? - warknął Rasta
- Rzekłem, co ma być od Mikołaja, a jam Władysław Kicia-Sru... - odwarczał przebieraniec, twarz swą spod brody wacianej ukazując...

koniec 31.10.08

Włodzimierz Niedobry, był człowiekiem dobrym i z natury wielce usłużnym dla kiciusiów, których los poskromił tego i owego w żywocie upierdliwości ziemskiej. Nie pił i nie palił, a to trzecie od czasu do czasu, że to czasu na ruchanie miał niewiele. Zył skromnie. W latach, gdy grawitacja nikczemności swych nie okazywała jeszcze na gębie jego, pracował przy produkcji dzwonów dla głuchoniemych wędkarzy, aż sam słuchu się wyzbył przy tym zajęciu uchu niemiłym i profesję zmienić musiał. Tak i też zatrudnił się przy produkcji kukieł dla żołnierzy czeskich w Kazachstanie, jako że tereny tam puste wielce i samotność chorobą sierocą tańcuje po czasie niedługim. Poza tym udzielał się w charytatywnym zjednoczeniu zdunów w ramach rozwoju harcerstwa na Pomorzu, a także był członkiem Spółdzielni Hydraulików dla perkusistów z Armii Zbawienia. Co prawda, herbatkę jeno zaparzał w członkostwie owym hydraulicznym, bo to na ich profesji się nie znał, gdyż na ten przykład rurka pod zlewem u niego ciekła od lat czterech, a naprawić nijak nie potrafił. Znajomek jego, Zbigniew Fekal, namawiał go iście natarczywie, aby do Ligii Kompozytorów Melodii dla Smutnych Nudystów Wieku Podeszłego wstąpił, jako że on sam pilnie się tam udzielał, instrumenty muzyczne reperując, na czym ponoć Włodzimierz Niedobry rozeznanie miał iście niebylejakie. Fekal z odmową Niedobrego niestety do czynienia miał, bo to słuch muzyczny u tego drugiego rajcował gamą wielce cichawą. I gdy dnia pewnego pisemko otrzymał od Stowarzyszenia Filantropów na rzecz samopomocy rencistów bydgoskich, co to w chwale prośby o wspomożenie moralne wystąpiło, zgodę wyraził. Zbigniew obraził się na zgodę ową, jako że organizacji tej nie popierał z pasją złości całkowitej, co to warczała w głowie jego srodze zawiedzionej. A bo to raz pukał do siedziby ich wielce niedostępnej tym, co potrzeby okrutne piastowali? U Zbigniewa ranta była tak mizerna, jak chucie starca na widok starej baby, a przecież swego czasu udzielał się przy zbiorze płaszczy przeciwdeszczowych dla Hiroszymy i Nagasaki i 2 dni w tygodniu spędzał przy sortowaniu półbutów na obozie wypoczynkowym dla recydywistów więziennych... Hej, co to były za czasy! Ale potem, gdy choroba św. Piotra sztywność kończyn mu wymerdała i ni zbierać, ni sortować już nic nie poradził, do grona nieużytku społecznego dołączył w cugu iście nieciekawym, bo to chęci u niego podrygiwały, ale ciało uparcie zadośćuczynienia odmawiało. To i wielce obraził się na Włodzimierza, co on w sponsorstwo wystartował wielce niegodziwe. W nocy pod okna jego chałupy się zakradał i w gwizdek dmuchał, hałasy piskliwe czyniąc. A że to co noc czynił przez lat 5, usta w trąbkę paskudną los mu zwinął. No, a Włodzimierz, że to ogłuchły był, gwizdka nie dosłyszał, tyle, co paskudę twarzy wydłużonej widział i dziwował się temu wielce...

koniec 7.11.08

Zbigniew Kruchta pracował w szwalni płaszczyków dla panów o zniewieściałej naturze. Sam pedałkiem nie był i swojego czasu nawet się ożenił. Baba jego 2 metry i 3 cm wzrostu piastowała, a że on niewielkiej postury był, do pasa zaledwie jej sięgał. We wsi powiadano, co się jej bał, bo ponoć tam go biła i przymuszała do nicpoństwa pod pierzyną nawet wtedy, gdy biedaczek merdawki języka się nabawił od psocenia tego ciągłego. Aż dnia pewnego, gdy to czwarta jesień wichurą zatarabaniła ponad wsią, Zbigniew do miasta uciekł o świcie. W skarpetkach ino był i palcie starym, co to chwalebnie do kostek sięgało, juwenalia sterane brykaniem nieposkromnionym osłaniając. Biegł przez pola, a potem skradał się uliczkami przedmieścia. A że nie było tam ni-brata-ni-kamrata, co to by przyjął pod dach swój gościnny, do Przytułku Samotnych Kawalerów zapukał. Tam na spytki iście kłopotliwe go wystawili.
- Samotny? -
- Samotny -
- Zboczony? -
- Nie -
- To czemu tylko w palcie? -
- To z biedy -
Dostał jeść i łóżko polowe na sali, gdzie 40-stu innych kawalerów spoczywało, żerując na łaski opiekuństwa. A sielanki tam smakowali takie, co nie jeden pozazdrościł by, bo to na ten przykład rozrywki wszelakie rajcowały tam niczym duchy po starym dworku. Raz w tygodniu na liście programu rozrywkowego był przyjazd trupy cyrkowej Smutna Twarz Klauna, co to sztuczki i koncerty wystawiała niebylejakie w treści swej. Oto raz na scenie osobowości dziwaczne zawitały i po chwili zagrała iście szatańska muzyka... Diabeł do taktu ogonem uderzał o cymbały wielkości karuzeli, kocur spasiony srodze pazurami na tarce metalowej w rytm piekielny drapał, a Murzyn na bębnie walił tak ostro, co bembenki słuchowe u niejednego kawalera służby odmówiły. Małpa przyodziana w palto długawe ciasteczka kruche na tacy roznosiła pomiędzy łóżkami polowami, gdzie to chłopy nieżonate pod kocami spoczywały, wolność osobistą piastując niebylejak! Zbigniew Kruchta także tam się wylegiwał, tyle, co czasem do szwalni płaszczyków popracować szedł, by odleżyn nie dostać. A mieli je tam prawie wszyscy. Jeden taki, Radosław Pierzyna, prawy pośladek utracił i małżowina uszna z tejże strony także mu odpadła. Inni dziury na plecach nabyli, a zdarzały się też i martwice jąder, toteż sanitariusze z Organizacji Rozruszania Niemrawości pełne ręce roboty mieli. Rano i wieczorem masowano ciała zdrętwiałe, a w pocie czoła okrutnym i to nawet podczas występu Cyganów, a występowali często. Sam król cygański na skrzypcach przygrywał, a tak żewnie, co kawalerowie łzy ronili wzruszeniem wycykane. Inni synowie taboru też smutki wycmoktywali okrutne z serc kawalerskich, aż zauważył to kierownik, Jacek Litość, i przepędził Cagynów. Litość dbał o swoich podopiecznych. Oto z okazji środy popielcowej zamówił dla każdego po sweterku z sąsiedniego domu starców, gdzie staruchy wartko szydełkowały w ramach rekreacji kreatywnej. Dary nadeszły także z Legionu Ochrony Płetwonurków, gdzie Jacek Litość należał od lat czterech. Ci, sprzęt pływacki nadesłali, co szumnie na przesyłce wypisane było, aczkolwiek w środku czepki na basen były, co to cienkością gumki swej tandetą się widziało iście żenującą. Dary dobrej woli ofiarowali także członkowie Stowarzyszenia Cenzury dla bajkopisarzy spod Łańcuta. Były laczki, były berety, były gruszki maczane w czekoladzie 5-cio procentowej i maść przeciw czyrakom. Zakład mleczarski serki śmierdzące przysłał, te, odesłano z powrotem.
Wieść o dobrobycie kawalerskim rozniosła się iście daleko i chłopy zciągały do przytułku zewsząd, a gromadnie. Sporo było młodych trutni, co to od roboty stroniły niczym dupa końska od bata, ale większość to dziady stare były. No, może nie takie znowu stare, bo tych, co przebrykali 50-te urodziny odsyłano do domu starców, co to po sąsiedzku stał, a tam z kolei cienkie zupki i lewytywy z mydełka taniutkiego nicości nieprzyjemne wypstrykiwały! Taki Piotr Dupa, na ten przykład, lat miał 43 ale wyglądał staro i nim kogut zapiał następny poranek, w jelicie parszywym mydlinki bulgotały już u niego, a niewygody dokuczliwe hasały przy tym jak Żyd na potańcówce! Uciekł stamtąd po tygodniu. Do Przytułku Samotnych Kawalerów się jednak już nie dostał. Jacek Litość dwoił się i troił, ale że przytułek liczył sobie teraz czterystu rezydentów oczekujących podarunków i pasienia całkowitego, inicjatywy jego po nizinach iście dziadoskich rajcowały. Podopieczni co drugi dzionek jeść dostawali, a podarunki to jak komu popadło przy losowaniu na piórko kacze i patyczek. Cyrk też zabawiać przestał, bo to chłopów ogrom był, a umywalka tylko jedna i w czasie krótszym od sznurka od kiełbasy, pachnidło niemiłe ciał nieświeżych dech zapierało. Śmierdziały pachy, cuchnęły nogi, waniały dupy nieprzemyte. Fala irytacji bzyczała niezadowoleniem ogólnym. A to z kolei niesnaski w podrygi złośliwe wkręcało. To i warczał taki i inny, a głosem iście okrutnie niskim, że i często był to szept w treści swej dla ucha nieczytelny, aczkolwiek mocą swej gamy czarciej sielanki spokoju wysuszał, niepokój niosąc.
Jacek Litość, przydybany emocjami, co to pękły jak dupa na pół, bo to obie skłócone strony na uwagi swe nadziewał sprawiedliwie, troił się i czworzył, ale uredzić rozjagotanej ciżbie chłopskiej nijak nie potrafił. W końcu część bractwa podopiecznego przesłał do Zjednoczenia Starców imieniem Stanisława Przygłuchego, a dla pozostałych zorganizował dożywianie z kuchni polowej sponsorowanej przez Spółdzielnię Skromnych Inwalidów Rangi Podoficerskiej. Sytuacja polepszała się na tyle, co kapela Świeżych Podrygów Świadków Jehowy przygrywać zaczęła w niedzielne popołudnia, bo nikt inny nie chciał. Na przemowy ich już wszakże Jacek nie zazwalał, bo to różności wydmuchiwali z ust bladych, kałamucąc myśli cwaniactwem Jezusowym. To ze względu na sześciu Żydów, co to spoczywali pod kocami sielanki kawalerskiej, a także jednego Hary Krishny, ale ten w recepcji siedział.

Aż dnia pewnego, 15-stu Cyganów się pojawiło, o łaski przygarnięcia wypłakując. Rosłe to były chłopy. Spasione! a w kożuchach do ziemi, a każden łańcuch szczerozłoty i grubaśny na szyji piastował. Mieli i pierścienie po 2 na każdym palcu ciała, i nawet kutasy przyozdobione były należycie wisiorkami filigranowymi. Ale to ostatnie bardzo nie spodobało się kierownikowi, gdyż rozpustą się widziało wstydliwą dla oka tego i owego, to i tym razem przepędził Cyganów...

koniec 26.11.2008

Władysław Maruda ciekawie czas na ziemi spędzał nieźle se radząc. Po ukończeniu szkoły podstawowej w gminie Fajeczki Nabite, dostał się do pracowni wyrobu kuwet dla szpitala okulistycznego, jako że zamyszony wielce był i trzymano tam ok. dwustu kotów w celu odmyszenia. A że Władysław pracowity był wielce, to dorabiał se także w szwalni bielizny dla Masajów. Aż w wieku 38 lat dobrykał się jednoizbowej chałupy pod lasem, skąd do najbliższej wsi, Puste Wory, było 10 km. Do pracy dojeżdżał rowerem, a tak wartko pedałował, że i autobus wyprzedzić potrafił, a pod górę było! Zapał energii jego niewyczerpanej premie i nagrody wyciskał z rogu obfitości kadr produkcyjnych. Oto wiadro ze stali nierdzewnej raz otrzymał, a bywało, co krawat w modną kratkę i termos czterolitrowy też dostał. Za docenę niebylejaką gesty owe przyjął, toteż w rewanżu często-gęsto z ogródka co nieco zarwał i w torbie hojnie wypełnionej do pracy przytaskał. Były kalarepki słodziusieńkie, chrupkie kalafiorki, metrowe łodyżki rabarbaru, to znowu cebulka-dymka tak ostra, co przez tydzień równy gębę przypiekała iście pikantnie. Kierownik szwalni rodowitym Murzynem był i bęben ze skóry hipopotama mu raz sprezentował, a pięknie wymalowany ci był przez samego mistrza podskoków w tańcach masajskich; Botonieco Abrakadabrę. Władysław Maruda na plecach dar owy do chałupy wiózł, a po ciemku i pora jesienna ci to była. Przez las jechał, bo to w polu otwartym wiatrzysko hulało jak stara baba na randce z młodzieniaszkiem. W lesie wiadomo, cisza się swawoliła jako-taka, aczkolwiek dróżka wyboista to i podskakiwał nieciekawie. Aż tak podskoczył, że bęben z grzbietu mu spadł i w krzewiny przyścieżne się potoczył w podrygach nagłych. Gdy go po ciemku wymacał, dziura wielkości dwóch pięści środek cały zbeszczeciła nikczemnie. Nim do chałupy dojechał, wichura beretkę porwała mu z głowy niebylejak ochuchanej przewiewem tym jesiennym!

Ten drugi szczegół nicości, ważność przestrogi iście upierdliwej wymerdał na sam wierzch realności wirtualnej. Bo jakkolwiek w dodatnich podrygach stosunki w pracy u niego hasały, prawda tańcowała na inną melodię. Fakt bowiem był, co Władysław w zamian za ogrom energii wypatroszonej ze systemu swego na rzecz przydatności pracodawców, gówno z tego miał. No, była chałupa, a w niej dach dziurawy, no i pluskwy też były, a nie było na ten przykład kanalizacji i mocz to musiał już oddawać do wiadra, a z kałem biegać w las. Codziennie srał pod innym drzewem.

Porwanie beretki przez wichurę było punktem zwrotnym w żywocie Władysława. Wnet bowiem zaprzestał starych swych zajęć i zatrudnił się jako stróż nocny w Skupie Wypatroszonej Rogacizny. Długo tam jednak nie zabawił, bo nie dosyć, że śmierdziało tam bardzo nieprzyjemnie, że to kierownictwo skąpiło na zakup chłodziarek i mięsiwo w kadziach wprost na korytarzu truchlało, to jeszcze marzł tam nieprzyzwoicie, że to napitku gorącego wśród nocnej ciszy zakosztować nie mógł, bo termos był zbyt wielki, by do pracy co wieczora dźwigać. O kupnie czajnika nie pomyślał. Bo to wiadomo, wydatek nadprogramowy wielce był.

Z opresji wabawił go kolega, Zbigniew Dopomóż. Sam pracował przy produkcji pasztetu dla ogrodników w miejscowości Kosteczki Mielone, i jak twierdził, kapela dostatku mu żeśko przygrywała do taktu. Bo to bułeczki z jagodami konsumował co dnia na śniadanie, a na obiad jaja królicze w potrawce lubelskiej też smakował. A że to na zimę szło, w futrze do kostek paradował, podczas, gdy Władysław w marynareczkę lichutką wciśnięty był.
- Chodź, - powiedział raz Zbigniew - u nas dobrze płacą-
Ale czego nie powiedział było to, że płaca owa szła pod dyktando ilości wyrobionych godzin. Tak i więc Władysław kręcił korbą maszynki do mięsa przez godzin 16. I nim po robocie dotarł do domu, czas już był z powrotem do roboty wyruszać. Po tygodniu zasuwania, biegania i niespania, wysechł na szkielet, piastując okrutny wytrzeszcz oczu.
- Sprzedaj chałupę - powiedział Zbigniew, - a do pracy bliżej będziesz miał -
Ale czego nie powiedział, było; gdzie Władysław niby to zamieszka. I nim Mikołaj z workiem prezentów do drzwi zaczął pukać, Władysław drzwi takich nie posiadał. Chałupę bowiem sprzedał nim kąt nowy wyro swe przed nim obnarzył.
- Coś rady twe zdradziecko kołują, a ja usłuchałem - warknął w ucho Zbigniewa.
- To było nie słuchać... - odwarknął tamten, popierdując piskliwie, co z kolei słychać też było.

koniec 29.11.2008

Władysław Radość był przystojny i bogaty, a Zbigniew Niedola był brzydki i biedny. A że mieszkali blisko siebie, bo zaledwie płotem oddzieleni, bardzo z powodu owych różnic się nie lubowali. Ba, warczeli na siebie jak wściekłe psy nad pustą miską. A że Zbigniew wycmoktany przez biedę brykał wśród zadłużeń i niepowodzeń, ten warczał głośniej i częściej.
- Zamknij pan okno gdy żarcie se szykujesz, ja tam nie bede wdychał smaków nieswoich! - zawołał raz do tamtego, gdy to stał z twarzą zaciętą, i pikantności jakieś smażył na patelni, aż dym i para okienkiem ulatywały na świat.
- A bo ja każe panu wdychać? -
- Kazać, to pan nie każe, ale nicości owe wędrują z pańskiej kuchni pod mój nos -
- To zamknij se pan okno -
- I na co mnie to? -

Tak to niesnaski oto się panoszyły intensywnością swą w utopię przyodziane, bo po prawdzie, bo po prawdzie żadna ze stron nie chciała wypstryknąć skruchą na ugodę, i gdzie dobra wola uśpiona była niczym pijak po litrze denaturatu! Hejże-ha! czas to był też niewybredny, bo letnia ci ta pora podrygiwała gorącem strasznym, gdzie wśród oparów nieciekawych muchy bzykały, bo to zwabione resztkami ze stołu bogatego wariacji istnej dostawały. Sytuacja ta piszczała nutą niebylejakiej irytacji Zbigniewa Niedoli, bo Radość, nie dość, że żarł jak krowa a iście po królewsku, to jeszcze odpadki za okno z talerza zgarniał.

Aż razu pewnego, Piotr Torba, co to promował drużynę masochistów wietnamskich na zawodach sportowych w miejscowości Podskoki Daremne, w pobliże się nawinął. Na rowerze ci to jechał, a że promowana drużyna przegrała pierwszą rundę siedzenia w kucki a nago pod dziurawym szambem, rozstroju nerwowego dostał i poczuł, co kiszki opróżnić musi. Do drzwi Niedoli zapukał, gdy ten akuratnie szmatką nadzianą na kij, muchy rozganiał, co to bzyczały okrutnie wedle okna. Władysław Radość serek jakiś nadpsuty z samego rana na dwór wyrzucił, nieświadomy, że kreszendo czynu owego nastąpi w godzin parę. Niedola, poruszony czynem tym nikczemnością nadzianym, 2 razy pukał do drzwi Radości by złości swej zadośćuczynienie wycmoktać, ale tamten nie otwierał. Teraz, gdy z kolei pukanie rozległo się przy drzwiach Niedoli, postanowił, co i on nie otworzy...
- Pewnie dziad zaczepek szuka... - myślał Niedola.
Tak więc Piotr Torba, któremu na pukanie nikt nie odpowiadał, sprawy w swoje ręce przejął. W racji swej upewniony, co domostwo pustką podryguje w danej chwili, szybko zsunął spodnie i przykucnął pod krzakiem obok.
W trakcie jednak tej czynności wielce wstydliwej, Władysław Radość go wypatrzył. Szedł ano ścieżynką, ze sklepiku powracając i torby dwie prowiantem wypchane dźwigał. Zdegustowany widokiem tym obnażonym, Władysław splunął z niesmakiem.