opowiadanka 81-90

Przynenta

Ludzie odwracali się ze wstrętem

Z cyklu - choroby

Głupi Jasio

Ale sie wysilili...

Makabra Akupunktury

Jak Podsłuch partii, tak partia Podsłuchowi

Niefortuna też kołem się toczy

Matka poznała po etykietkach

 ©2005prawa autorskie humoru iście żenującego 

Przynenta

Filip Samorucha pedałem był, mając piękne smaki na płeć brzydką. Tatula swego ano winił za te chucie dziedziczne w przypadku jego. Gdy miał rok, mateczkę jego knur w krocze ukąsił, gdy strawę w korytko mu kładła. Tydzień potem wykipiała na grzybicę warg sromowych i od tamtej to pory tatulo opieki nad nim sprawował.
Pierwszym bodźcem świadomości jego młodej był swąd spoconych gir. Po prostu dotarł do niego dnia pewnego, skrystalizował swą obecność niemiłą i - pozostał. Bez wątpienia gościł tam i wcześniej, ale maluszki, że to dusze niewinne a ze światem nieokszesane, to i uwagi na zapachy nietaktowne nijakiej nie zwracają.
Z ojcem ano sypiał a w nogach, że to stary Samorucha towarzyszy do towarzystwa nocnego se spraszał. Nieświeżość jego lica zjechała na niziny popularności, toteż przebierny nie był i bylejakości klęski fizycznej kamratów pierzyną wspólną przyokrywał.
Taki Witold Parówa na ten przykład. Tęgi w torsie, niziutki, murarz z zawodu. W gumowcach ano spacerki na budowę urządzał i wapniaków pięt się przez to nabawił. Rdzawica potylicy sprawiła co na umyśle powolność się cwaniaczyła i przez to nic zrobić koło siebie nie potrafił, higienę natury osobistej za wroga systemu uważając.
Jego to nogi niemyte dotarły zapachem nieświeżości do wczesnego sensu węchu małego Filipa. Potem był Anastazy Karabinek. Ojciec wyczaił go w Domu Starego Żołnierza, gdzie dwa worki mąki corocznie dowoził w celu pomocy charytatywnej. Karabinkowi śmierdziała tylko jedna noga, bo drugą utracił w boju z Turkami na Kamczatce. Brzydocie twarzy dorodność krocza zadośćuczynienie niosła. Stary Samorucha pozbył się go jednak po tygodniu, bo mu protezą podłogi rysował.
Galeria kolejnych zwolenników ojcowskiej pierzyny zatrzymała się na Stanisławie Ostatnim. Dziad to był stary a niedołężny, niegdyś smakosz z zawodu. Podobno wciskał się na przyjęcia wyższej sfery, gdzie nadrabiając gestem i minami częstował się z półmisków jak swoim. A że głośno wychwalał rozkosze podniebienia, nikt go nie przepędzał. Spotkało to go dopiero na starość, gdy choroba św. Antoniego spowodowała u niego wadę wymowy.
Przywykły do sytości, źle przyjął niedostatki ubogości w chałupie Samoruchy. Grymasił, że biednawo i smrodliwie. Jęczał nad tanimi trunkami, marudził, co wikt niesmaczny. Aż dnia pewnego wyniósł się do krawca, który podkoszulki dla wojska polskiego szył i duda pieniężna huczne marsze u niego wygrywała.
Samorucha okiem praktyka obejrzał swą dwunastoletnią latorośl i decyzje niekoszerne w myślach zdesperowanych upitrasił. W majteczki krótkie go przyodział i w progu dla przynęnty ustawiać zaczął. Bo już i tak rozumował, co on sam brzydotą starości straszy, a tu młódek w kącie się marnuje.
Pół jesieni sterczał Filip w drzwiach uchylonych. A że to słota i chłody nastały, dygotał ci on nikczemnie, a zębami dzwonił głośno, że i u sąsiada słyszeli. Bogusław Dziwota coraz to do żony zagadywał na temat ten uchu niemiły. - A idź no tam matka, i wybadaj czego to stary na próg go co wieczór wypycha. -
- Idź sam. Ja tam po nocy łaziła nie bede. - I któregoś wieczoru poszedł. Cicho, a dyskretnie wylazł zza płota. W gęstości mroku Filip nie rozpoznał sąsiada. Zakręcił filigranowym tyłeczkiem i do izby wskoczył, by rodziciela o nadejściu klijenta powiadomić. Ale i Dziwota echem kroków swych pojawił się w środku.
Samorucha przed lusterkiem brodę skołtunioną ano pudrował, mróżąc powieki w kokieterii samoistnej. A Dziwota ze zdziwienia zadziwił się iście dziwnie.

KONIEC 23.9.04

Ludzie odwracali się ze wstrętem

Ludysław Byleco zapożyczony był niebylejak. Kawiarnię w centrum samym Warszawy stolicy naszej se otworzył, i już po tygodniu powieki ze strachu w ciszy wnętrza pustego przymykał. Bo i jakże, kiełbasy spuchnięte a skwerczące na rożnie wolniutko się obracały, ciasteczka kremowe z fantazją za gablotą kolorami tęczy lśniły, to znowu kawa z Bangladeszu smakowicie aromatem swym zniewalała, a tu pustka ino zasiadła przy stolikach i złośliwym echem okadzała Ludysława obecnością swą niemiłą dla ducha.
Stał ci to o ladę wsparty, sztukę hipnozy w myślach stroskanych wielce natarczywie doskonaląc. Z guru wielkim w Himalajach swego czasu przebywał, triki esoteryczno-cwaniackie na wyżynach chwytając. Rok cały w kucki nad miską ryżu posnego medytował, olśnienia wyczekując. Guru obiecał, co po miesiącu wpatrywania się w ryż, a usilnej wizualizacji, ujrzy pieczeń wołową ze skwarkami. Tkwił więc w nieruchomości srogiej i z dwóch wymienionych rzeczy ujrzął tę drugą. Ale gdy oko znurzone bliżej się przyjrzało, muchy to były a nie skwarki, na wspomnienie których język mu dęba stawał, telepiąc się po jamie ustnej a smaków wyszukując w cierpieniu całkowitym komórek smakowych! Guru zganił go, co źle medytował i jeść przez tydzień wzbronił. Aż fata-morgana litością go swą ocykała, wizje chwalebne zsyłając.
Po roku uciekł stamtąd, ważąc 28 kilo. Ledwo do chałupy dotarł. A mieszkał we wsi Głodnoujście. W łóżku przez tygodni 12 leżał, chudości swe lekując.
Aż Kazimierz Wiersz, poeta na emeryturze, doradził mu interes kawiarniany.
- Ludek, - rzekł dnia pewnego - a sprzedaj no chałupe i zainwestuj w lokaik jaki -
- A gdzie bede mieszkał? -
- A choćby u mnie. W pokoju jest kanapa... - Chwyciło. Sprzedał, dopożyczył, załatwił. U Wiersza na kanapie spał, a w dnie za ladą spacerki nerwowe urządzał. Kamrat jakiś pomysłowy doradził, by reklamą jaką sypnął...
Wpierw, kiełbasy kawał urwał i za progiem ludziom pod nos podtykał. - Powąchaj pan, smaczna, z rożna! - zachęcał. Albo; - Chce pan skosztować? Świeża! Z dopiero co ubitego świniaka. Sąsiad sam szlachtował, a kuzyn pomagał krew spuszczać! Pół wanienki naciekło...a kiszki na kiełbasy dobrze przepłukali! -
Ludzie odwracali się ze wstrętem i nikt spróbować nie chciał. Byleco ciasteczka na tacy wyniósł i stojąc w drzwiach pojadał je z głośnym mlaskaniem języka, pomrukując; Niam-niam-niam...!
Krem mu po brodzie spływał aż na kołnierzyk krochmalem usztywniony, a ludzie odwracali się ze wstrętem...

KONIEC 25.9.04

Z cyklu - Choroby

Od czego robi się przepuklina? - Od nadmiernego pukania.

Kto często zwalnia, ten dostaje rozwolnienia.

Pewien kamrat zarzucił nogę na skuter, i został skuternogą.

Nowa nazwa opadów deszczu - Padaczka.

Nadmiar uczuć powoduje uczulenie.

Tak biegał, aż dostał biegunki.

Od czego jest gruźlica? - Od groźnego lica.

Tamten wybrał się na grzyby i dostal grzybicy.

Zbyt wiele zakazów powoduje zakażenie.

Skąd biarą się kaszaki? - z kaszy.

Wśród Chińczyków szaleje żółtaczka.

Gdy się przyciśnie kogoś nisko, to ten ma niskie ciśnienie.

U pewnego Araba stwierdzono stan ropny...

Nieżyt żołądka występuje u każdego, kto nie żyje.

Surowica to surowe potrawy.

Zajady to obywatele, którzy dużo jedzą.

Pewien amant dał swojej kochance różyczkę...

Kurz na jajkach? - kurzajka.

Pewien milicjant prowadził śledztwo ze śledziem w kieszeni, i zachorował na śledzionę...

Gdzie rosną robaki? - w wyrostku robaczkowym.

Na plecach miał torbę, a pod oczami torbiele.

Nie tylko kury, ale psy też potrafią siedzieć na jajach.

Głupi Jasio

Pewien gospodarz miał trzech synów. Gdy chłopaki podrosły i żeniaczki nadszedł czas, zgryzota niemała rozszalała się pod niskim sufitem chałupianej izdebki.
Najstarszy ogłuchł, średni przestał mówić, a najmłodszy odzyskał słuch i mowę, jako że od kolebeczki głuchoniemym był. Najstarszy nie reagował na słowa, średni nie mógł ich wymówić, a najmłodszy gadał byle co. Wybryki niedoskonałości tych zasmradzały wszelkie nadzieje matrymonialne nicością swoją złośliwą.
Inne strapienia niedostatku dotyczyły. Babka chora była na taniec św. Tomasza, huragan stodołę przeniósł pod las, a plaga korników tak podziurawiła stołki, że spocząć nie było na czym. I jakby tego było mało, daszek w komorze pleśnią rozmokły zjechał na głowę starego gospodarza, gdy ten kapustę z beczki do wiaderka kładł. Trzęsawki potylicy się nabawił, co zezem straszym na twarzy się objawiła. Leżał ci nieborak na wyrku twardawym i biedę pod różnymi kątami niechętnie obserwował. W kącie przeciwnym na łóżku, babka pod pierzyną się telepotała, krzyki starcze w otchłań chałupy puszczając. Mocz w nocnik często oddawała, a że w ruchu ciągłym była, kałuża parszywości całunem wilgotnym rozpustę pod łóżkiem czyniła.
Rozpłaszczeni w tragiźmie sytuacji tej wielce uprzykrzonej, na łasce potomstwa trefnego zawiśli. I oto co się działo; Najstarszy wołania ignorował, bo ich nie słyszał. Średni się nie oddzywał, bo nie potrafił, a najmłodszy słyszał, ale pomocy odmawiał. Tak więc stary z babką w duecie zniewolenia kiśli na wyrach, w niewygodach wielce nieprzyzwoitych.
Aż sąsiad zza sadu zainteresowania swe zwrócił na brak obecności starszyzny, jako że gęb ich dawno nie widział. Wybrał się raz z wieczora i bez pukania do izby wlazł. A tam najmłodszy przy stole stał i kogutka pieczonego obgryzał. Sąsiad, choć nie dowidział, wnet dojrzał wygłodniałe postacie przyodziane w pierzyny w kątach mrocznych.
- Co, sam tak strawę spożywasz? - spytał sąsiad
- Sam -
- Takiś to głupi?... A jak cię wołają...?
- Jasio -

KONIEC 28.9.04

Ale sie wysilili...

Mróz trzeszczał, śnieg sypał i wichura tańcowała jak stara baba po przechyleniu szklanki samogonu. Piotr Kufaja ledwo dychał. Otulony w szmaty-dziwolągi pomagał pchać sanie z prowiantem. Ignacy Wycug ciągnął z przodu, a pod górę było.
Bliskość obozu energią pociechy zabłysła, bo to dreptali kilometrow 50, a spod samych obrzeży Workuty Północnej. Pora kolacyjna ci to była i w ustach głodem wymacanych spekulacje smakowe hasały, ślinotoki wywołując okrutne. Że to ciężko było sanie pchać, to na gadki ochota bylejaka była i każdy z osobna snuł domysły kulinarne, co też takiego w miskach dziś wypatrzą. Piotr Kufaja miał smaki na śledzie. Zawsze po dwa dawano, a do tego całuszka chleba... Wycug, zupy by sie napił. Ciągnąc na przodzie, tak go lodowata wichura obmacała, co z brody zwisał mu dwukilowy sopel. Przeklinał teraz swój zarost twarzowy. Towarzysz pryczowy, Wojciech Onuca, gadał co zgolić powinien, jako że wszy tam gniazdo uwiły. Wycug zaś wybadał, co z brodą cieplej i zgolić nie chciał. Kudły na głowie też zapuścił i szyję nimi owijał, bo to szalika nie miał.
Naczelnik obozu pochwalił pomysłowość wynalazku i dla przykładu wszystkim nakazał robić to samo, rachując, co zaoszczędzi twa tysiące szalików i w nagrodę może pochwałę jaką dostanie z siedziby wyższej, albo i medalik jaki, że to pagonki u niego płasko a pustawo na paletku leżały.
Wyrosły wśród machorki i kufajek, kreatywność miał tak zanikłą, jak kurzy wzrok o zmierzchu. W budyneczku ano siedział małym, a w czapie ze skórek skunksowych, co to śmierdziała wokół twarzy jego, ciasno na lico nasunięta. Nikczemność ta osłabiła wszelkie reakcje zmysłowe, nieszlachetności wyzwalając.
Dojrzał ano przez okienko dwie postacie z saniami, co to pod kuchnię ledwo doczłapały i już irytacje w nim warczały niechęciami srogimi, bo to na zimnicę skwerczącą mrozem trza będzie się wychylić by w worki zajrzeć. A w pokoju cieplutko było i piecyk syczał przyjemnie. Zaśby mu się tam chciało na dwór wyłazić. Bo to i szubę trza włożyć i walonki wzuć, a jak drzwi uchyli to i ciepłoty na świat się wydostaną. Pukał więc w okienko, wartko ręką kręcił, a znaki czynił by tragarze sanie pod próg zataszczyli, ale że zawierucha hulała ostro, to i nikt go ni dojrzał ni usłyszał.
Pomstując jak Żyd przed komorą gazową, przyodział się a opasał i wyskoczył w czeluści syberyjskiej zamieci. Wichura z rykiem czapę mu zerwała. Kołując spiralą diabelską, na dach baraku poniosła. Wnet ostre pazury mrozu za uszy go chapnęły, a zamieć całunem lodowatym gębę owiała.
A przy saniach czterech kucharzy już na baczność się prężyło. Od dwóch dni woda ino bulgotała w kadziach kuchennych. Przegłodzone tłumy w okna tęsknie zaglądały, siorpiąc z misek wrzątek postny. Aż dzisiaj...
Wielka ci to chwila nastała. Miała być ryba i kartofelki, to znowu bochenki podłużne a treściwe. Miały być połcie słoninki suto osolonej, a groch, a kasza...
Naczelnik nożykiem ostrym a śpiesznie, ponacinał sznureczki przy worach hojnie wypchanych. Zagląda do pierwszego, a tam szmaty jakieś brudne skisłością mu w nos powiały... W drugim worku trepy bez zelówek a srodze podniszczone były. Trzeci wór nadziany był kocami z rewiru, a tak upstrykane robactwem, że same się ruszały. W następnych znowu szmaty, a w ostatnim słomiane pędzle okrutnie powykrzywiane i wyleniałe.
Po chwili wichura syberyjska niosła trepy, pędzle, szmaty i dziurawe koce po całym obozie, co to tańcowały pomiędzy barakami niczym demony zdziadziałe...
A tymczasem na obrzeżach Workuty Północnej, pod pralnię przywieziono worki z
prowiantem...

KONIEC 1.10.04

Makabra Akupunktury

Rzeźba Rasputina w skali jeden-do-jednego, a w pozie pokurczonej sterczała w kącie przycienionym. Na ścianie wisiał szkic genitalii płci męskiej w stanie obwisłym. Poduszki wyszywane pejsami żydowskimi zdobiły kanapę, na której siedziała figura Chrystusa z workiem na plecach, a z boku Karzeł w formalinie kucał.
Profesor Waldemard Akupunktura obserwował wymysły swych kaprysów ekscentrycznych z szaleństwem na twarzy. Siedział ano przy dwunastowiecznym biurku i wiersz o obłąkaniu wizualnym pisał. Była to treść okrutna, o twarzy zarosłej brodą czarną jak sadza, co to zębami białymi usta nieboszczyka szarpała, zgniliznę tkanek obnażając...
Noce spędzał w trumnie przykazując służącemu, ( Albinos o budowie cyklopa ) by świece czarne do rana palił nad głową jego twórczą dla natchnienia. Malowidła demonów zdobiły ściany sypialni, a podłogę wyścielały skórki kocie, które to własnoręcznie wyprawił. Wszystko to razem, było dziełem swego rodzaju.
Profesor dbał wielce, by oko niewrażliwe na tajniki sztuki wyższej nie gościło w pokojach jego dziełem odzianych. Polecił służącemu drzwi zaryglowane trzymać i na pukanie reakcji żadnych nie okazywać.
Profesor rzeźby na zamówienia sfer wyższych wystrugiwał. W pracowni na poddaszu miał ich kilka. Była Sierotka Marysia z biustem na wierzchu, jakiś gestapowiec w pelerynie do ziemi, Gomułka modlący się, to znowu Alfred Hitchcock z ptakiem pomiędzy nogami...
Akupunktura rym ostatni właśnie doszlifował, wąsy czarne twarzy okrutnej doprawiając, gdy pukanie do drzwi ciszę skupienia nieprzyjemnie roztrzepało. Wieczór ci to był niewczesny i sługa na spoczynek wcześniejszą porą do sutereny podreptał.
Poirytowany hałasem palca o deski drzwi frontowych, mistrz sztuki ignorował nikczemności nieproszone, nadzieje piastując wielkie, co ustaną.
Ale pukanie natręctwem się rozhulało iście zuchwałym, wycmoktując cierpliwości z profesora, jak bezzębne usta starca ostatni landrynek przed śmiercią. Nieciekawa to chwila, gdy trza ulec natarczywości zmysły twórcze drażniącej.
Osiem zamków i cztery zasuwy, drzwi zaczynione trzymały. Profesor otwierał i rozsuwał minut dziesięć, wśród trajkotu pukania nieustającego.
Wreszcie uchylił wrota domu swego. A tu na progu dziad stary, a krucho przyodziany stoi. W ręku torba równie licha dyndała.
- To ty Waldek?! - zawołał przybysz głosem gderliwym a znajomym, ku utrapieniu profesora. Już bowiem wiedział iż to wujek Władysław Udręka był. Pijak i sknera, co to raz, bardzo dawno temu, trzymał go w swojej chałupie, a modlić się przykazywał o miskę kartofli na sucho raz dziennie. Załodze pijackiej przechwałki prawił, jaki to on kamrat litościwy, co sierotę po bracie ( utopił się w kałuży podczas ataku padaczki ) przygarnął na garnuszek łaskawy, i jakie to pielesze domowe czarował dnia każdego. A prawda okrutnością zęby jego popsute szczerzyła. Do roboty pędził i jeść nie dawał, w piwie kisząc swe dobroci urojone. Smród i zgryzota pod dachem jego skwerczały ballady smętne, które nutę swą paskudną na lico nicponia nadziały się całunem markotnym.
Szatę niegodziwości owej zzuć nie uradził, bo oto i teraz, stercząc wśród mroków obecnością swą straszyła. Dojrzał to wnet Waldemard i dawne zmory zabębniły kopytami wszystkich demonów z piekieł razem wziętych, kurzawę na umyśle wściekłą czyniąc!
- Co ci to, nie poznajesz wujka?... -
Poznał. A jakże by nie? I nim reakcje jakie wysupłać potrafił, stary dziad z torbą do środka się wsmyknął, jako że drzwi otworem szerokim rozwarte były.
- Co to za dziwolągi tam siedzą? - spytał, bekając przeciągle.
- To dzieła sztuki! - zawołał oburzony profesor
- Wiesz, brzuch mnie boli. Daj mnie się co napić. Rano sraczki dostałem i sam nie wiem po czym, ale musiał to być salceson, bo coś śmierdział i pewnie już był popsuty. Wymasujesz mi brzuch? -
Waldemard poczuł jak fala gorąca uderza mu do głowy, to znowu serce obuchem w skroniach wali.
- Tak patrzysz, jak kiedyś. Nic się widzę nie zmieniłeś. To dobrze. A teraz skocz no, i przynieś miskę wody. Buty mnie uciskają. Doktor gadał, co za długie mam paznokcie, ale mnie tam się nie chce obcinać. Bo widzisz, w moim wieku to ciężko się schylać. No, szuraj i nie stój jak sierota. Wujka przecież masz! -
Waldemard milcząc, zniknął w mrokach korytarza.
A Władystaw Udręka rozsiadł się na kanapie obok figury Chrystusa. Chwilę przypatrywał się twarzy w modlitwie zamarłej, aż worek na plecach syna bożego uwagę jego przydybał. Zmerdany nikczemnością ciekawości, zajrzał do środka. W worku głowa siostry jego była...
Waldemard Akupunktura także przebywał u niej raz, bardzo dawno temu...

KONIEC 6.10.04

Jak Podsłuch partii, tak partia Podsłuchowi

Marjan Podsłuch do partii należał. W jasnym prochowcu ano paradował, w kołnierzu wysoko ustawionym twarz natchnioną służbą kamracką ukrywając. Oddany patriota przykazań z kraju rad, przeżywał snobistyczne stany psychiczne, co to łechtały wyższe inspiracje ducha komunistycznego. A zasługi miał niemałe. Oto przed tygodniem kolegę swego najlepszego wydał towarzyszom z UB, bo wyczaił nikczemnie, co Lucjan Mydełko, Wolnej Europy wysłuchiwał namiętnie po północce.
Stał ano pod okienkiem jego na ościerz uchylonym i - usłyszał. Aż garście zatarł w majestacie odkrycia tego. W kapeluszu ciemnym jak zmora do kancelarii pobiegł i zameldował o niecnocie radiowej. W nagrodę aktóweczkę nową ze skóry knura spod Workuty zafasował. Lubił, jak go chwalono.
Kiedyś go nie doceniano i na kompleksy niemiłe cierpiał. Jako hycel przez lat 15 pracował, sobaki bezpańskie do budy chwytając. Za każdą sztukę pięć złotych dostawał od służby porządków publicznych.
Aż partia zainteresowała się jego talentami łowczymi. Przyodziali go w paletko beżowe i buty, które to specjalistyczną kontrolę antyskrzypiącą przeszły. A odbywało się to tak; osobnik wyższych organów śledczych siedział rozparty za biurkiem, a przed nim kamrat rangi niższej spacerował po pokoju. Ten pierwszy wysłuchiwał, czy buty skrzypiały zdradziecko. O ile cisza panowała, to naczelnik stempelek na pudełku przybijał i chowano weń pieszczołowicie to obuwie partyjnie zasłużone. Po czynności tej, następną parę na próbę wystawiano. Te, które skrzypiały, rozdawano w ramach premii osobnikom podejrzanym o sabotarze antypartyjne. Ułatwiało to wyczajenie ich kroków konspiracyjnych.
Marian Podsłuch wybornym przodownikiem był, co to na ochotnika a piechotą wśród mroków nocnych snuł się pod murami kamieniczek zapadłych.
Za dnia przed lustrem owalnym głos ćwiczył, by brzmieniem swym przypodobać się w smaki dostojności kamrackiej na wygłaszaniu mowy chwalebno-partyjnej. Gama jego biegła od szeptu do gromkości zapalonej. I to podobało się drużynie ze wschodu. Oklaski i wyróżnienia sypały się jak śnieg w środkowej Syberii. Hojność nagród huśtała się pomiędzy skrzynką jabłuszek, a kilkoma karpiami na żywo. Za trafnie doniesione donosy, dewocjonalia proletariackie w postaci gipsowych główek Lenina, też potrafił zdobyć. Raz popiersie Ilicza do domu przyniósł, a tak wielkie, co czterech kandydatów sejmu z nim dźwigało.
Aż pewnego dnia, Podsłuch zaniemógł. Pod pierzyną ano leżał, pastylki jakieś cmoktał, a w jamie brzusznej tragedia wzdęcia natrętnie hulała. Potem dreszcze nim trzepały, a na koniec czkawki 20-sto godzinnej dostał.
I w ten oto czas, pukanie nie na czasie u drzwi jego się rozległo. Rozszumiały się pierzyny parzące, gdy ciało swe zaniemogłe spod nich wydobył.
W progu stał dostojnik z wydziału śledczego UB. Z notatnikiem w ręku pisał o tych szmerach zasłyszanych zza drzwi, co to dla ucha jego, brzmienie “fali krótkich” z radyjka imitowały. A już najtrafniejszym dowodem, że konspiracja antypartyjna czaiła sią za drzwiami, było opóźnienie w reakcji na pukanie. “Słuchał Wolnej Europy...A na koniec słyszałem, jak radio czymś przykrywał, by schować...” pisał w notesiku.
Gdy Marian Podsłuch drzwi otworzył, pusto tam było i jedynie przeciąg korytarza kalesonami jego zafalował.
Tydzień później, dzielił celę z Lucjanem Mydełko, który żalił mu się ze szczerością;
- Chory byłem. Brzuch dokuczał. Dreszcze. Czkawka. W łóżku ledwo żywy leżałem, a ktoś doniósł, co Wolnej Europy słuchałem... No, a ciebie za co przymknęli?

KONIEC  (2003)

Niefortuna też kołem się toczy

Marcin Piszczel chorowitym był człowiekiem. Sama głowa schorzeń miała pięć: głuszyca ucha środkowego, zgorzel policzka, zwapnienie nosa, szkorbut dolnej szczęki i łuszczyca warg. Resztę postury dręczyły reumatyzmy, odmy, zapalenia, miażdżyce, i wszelkiego rodzaju pryszcze.
Nabył tych nikczemności w szpitalu św. Teresy, gdzie w czynie społecznym korytarze mył co rano, przez lat 18, a tą samą szmatką maczaną w tym samym wiaderku wody z mydlinkami.
Pacjenci miejsca owego w schorzenia umysłu osobistości swe powdziewali, często bez świadomości wszelkiej, ale czasem przyczyniając się do upierdliwości tej czynami postępków swoich. Na oddziałach, a w salkach niewielkich pozaczyniani, często-gęsto wysmyki na korytarze długie urządzali, gdzie snuł się taki jeden z drugim w krainie myśli swych wielce skołtunionych.
Taki Ireneusz Kaplica, na ten przykład. W fanatyzmy głębokie przyodziany, Chrystusa pozował. W bieli prześcieradła spowity, a boso, snuł ci się po zaułkach budowli i okrzykami srogimi karcił grzechy żywota doczesnego. Kaszkę manną ino spożywał, o czystości ciała nie dbając. Szkody nijakiej nie czynił, tyle, co zarazy z nie domycia różne obnosił, a to hazardem ataku paskudy straszyło.
Zbigniew Kiciura, w osobowość pumy wcielony był. W kątach ano wysiadywał, miałki a pomruki kota drapieżnego tworząc. Pazury długachne hodował ci też dla efektu urojeń myśli jego. Nocą w kaftanie bezpieczeństwa okotany spoczywał, jako że kamratów swych wariactwem opętanych poddrapywał, od tyłu zachodząc.
Henryk Kropidło, za biskupa się podawał. Rzeczy niestworzone o tajnikach kanonickich prawił, a szeptem wielce konspiracyjnym w uszy pokorą przyodzianych przekładał. Złośnikiem też był okrutnym i szczypał boleśnie tych, co słuchać nie wyrażali ochoty. A już korytarzowego, Marcina Piszczela, upodobał se najbardziej.
Gdy tamten pochylony nad wiaderkiem szmatę wykręcał, Kropidło jak zjawa natrętna zza rogu wyłaził i niestrudzoną monotonią szeptu swego wykłady robił iście żenujące, a wstydliwe dla ucha. Bo i na ten przykład, pokuty wszelkie kleru opisywał, o poście seksualnym głównie prawiąc. Twierdził, co raz do roku, cała dziatwa biskupowa, u samego papieża wyznania zdawać musiała. Ponoć w klatkach specjalnie zmontowanych ptaszki swe obnosili, że ni pomacać nawet nie było jak, bo kluczyki do tych konstrukcji w samym Watykanie wisiały... Gadał, co i on sam taką klateczkę posiadał, ale szpital św. Teresy kategorycznie mu wzbronił z niej korzystać. Podobno przez to przyrodzenie jego rozrosło się i dokuczało mu straszliwie, bo choć próbował, to nijak nie poredził, by powstrzymać się od dotykania.
Marian Piszczel, że to religijny był, niechęci srogie na te nowinki wypstrykiwał i słuchać nie chciał. Złości tym na siebie zagarniał, jako co pacjent spragniony chęci w słuchaniu, szmatę na ten przykład mu wyrywał i twarz brudami zdradziedzkimi nacierał. Piszczel twierdził potem, co to przez to schorzeń paskudnych głowy nałapał.
Lesław Dzyndzel pryszcze na rękach mu zesłał. Niegdyś poseł partyjny, przechadzał się korytarzem i uściski rąk nachalnie ofiarowywał - swymi nigdy niemytymi. Mawiał z pasją niebylejaką, co kandydatów sejmu pokrótce gościł u siebie będzie, gdzie odczyty tajemnic państwowych w jego wydaniu się odbędą... Pisał też coś stale na skraweczkach papieru, a pod materac na łóżku chował z miną wielce ważną. Kłopot był z nim niemały. Nocami przemowy bez ładu i składu wygłaszał, a w głos gromki je oprawiając. I choć w izolatce ulokowany był, słychać było.
Charytatywna praca Piszczela końca dobiegła, gdy dnia pewnego ni schylić się, ni wiadra w ręce przenieść już nie potrafił. Kości w stawach mu trzeszczały, miażdżyca w kolanach nogi mu uginała do przysiadu, a schorowana głowa grzechotała boleściami iście przykrymi w swym majestacie brzydoty.
Do domu ci ledwo spacerkiem przybył i łyżki sam do gęby nie był w stanie unieść.
Wydział opieki społecznej pomocy w opiece odmówił. Do instytutu samarytanów z pisemkiem go odprawiono, a tamci z kolei posłali go do zjednoczenia charytatywnego pielęgniarek. Cóż, kiedy i tam lista ochotników pustką świeciła nieprzyjemną.
Że to dzień cały łaził, to i nogi w przysiad się złożyły z wyczerpań wszelkich a dolegliwości. Pod szpitalem św. Teresy ci to przykucnął, jako że do domu miał drogi kawałek nieciekawy.
Henryk Kropidło z okna go wyczaił. Stał ano ci, i przez szybki spowite w siatki na świat spoglądał. Piszczel błagał go godzin pięć, co by tamten dał komu znać o sytuacji jego przykucniętej. Kropidło odmówił bo pomny był, co Piszczel odmawiał słuchania opowiastek jego, frustracje tym sielne nań zsyłając. Aż gong na wieczerzę przerwał intrygi owe sadystyczne.

Epilog: Marcin Piszczel w pokoiku białym, a na łóżku żelaznym do sensu świadomości się przedarł. Wnet rozpoznał miejsce, co to go w choróbska przyodziało. W szale obłędu wykrzykiwał słowa wielce nieprzychylne, a oszczerstwa na ochotników i samarytanów, a już zjednoczeniu charytatywnemu pielęgniarek najwięcej się oberwało. Wrzaski te ponawiał codziennie, kilkaset razy dziennie, aż personel szpitala św. Teresy w izolatce go przyczynił, by hałasy owe poskromić.
Po miesiącu... spacerki po korytarzach smakował, a w towarzystwie Kaplicy, Kiciury, Kropidła i Dzyndzla.

Wktótce, pojawił się tam nowy ochotnik korytarzowy. Z nowym wiaderkiem w ręku, a zdrowiutki i świeży, jak i on niegdyś...

KONIEC 20.11.04

 

Matka poznała po etykietkach

 

Alojzy Macocha był dzieckiem nieślubnym. Mało to, brzydotą swą wręcz zniechęcał. I wyrósł też na brzydala strasznego, bo z wiekiem urody mu nie przybyło. Szczęścia także nie miał. Gdy dnia pewnego o pozycję konduktora tramwajowego wystąpił, posady tej nie otrzymał, bo ponoć jak dowiedział się potem, twarzą swą i posturą ludzi straszył. Kelnerem chciał zostać, to i w tym fachu niepowodzenie zatrzeszczało odmową tu i tam. Próbował w wytwórni popielniczek, a potem po sklepikach różnych łaził - i nic.
Aż znajomek jeden załatwił mu robotę przy czyszczeniu manekinów na wystawach. Szmateczką z irchy, a wieczorami, za kotary się wsmykiwał i twarze zastygłe polerował. A tak sprawnie, co szpecem wielce usprytnionym w tej dziedzinie zaistniał. Matuli swej na wieś przechwałki siarczyste wypisywał, co modelem został... Ale ino o pasemko prawdy to się ocierało, bo z modelami ino do czynienia miał, sam nim nie będąc.
Rodzicielka owocu nieślubnego uwidzieć go po czasie zapragnęła. Zmartwił się srodze tą wizytą, bo po prawdzie to przyodziać się nie miał zbytnio w co. Aż wymyślił, co i na to sposób jest.
W sklepiku charytatywnym ano posągi plastikowe polerował, a że w szmatki całkiem ponętne przyozdobione były, rozdział ci więc jednego. Spodnie, swetrek i półbuty wielce w modzie na dzionek jeden wypożyczył. A w mroku, przy światełku wygaszonym przeodzienie uczynił, co by nikt nie wyczaił.
Prosto stamtąd, do matuli na wieś Skorupki Gniecione pojechał. Trafił na kolację. Pierożki z grzybkami jakimiś na stole były, a w jasności świecy, co to ojczym spod figury św. Piotra z kościółka pobliskiego skradł. Bieda ci to wielka niedostatkiem u nich wionęła, toteż na widok Alojzego zryw radości tyłki ich zza stołu poderwał.
Teczkę ci to w ręku trzymał wypchaną przyzwoicie na ten przykład, a to już było coś. W cieniu ich zubożenia prezentował ci się też wyniosłością miejską.
- Widzę, co wypaniałeś synu... - zagadała stara i z onieśmieleniem wielkim rąbek porteczek jego ujęła, w palcach pocierając.
- Po dotyku widzi mi się, co drogie to być musi... -
- A żeby mama wiedziała, co nietanie przecież -
- I ładne... -
- A przecież, co niebrzydkie -
- A na długoś to przyjechał? - spytala stara, pękatość teczki z nadzieją przyczajoną wzrokiem masując.
- Jutro trza mi wracać. Dwóch fotografów wyczekuje. Zdięcia do katalogu mody cykają, a taki jeden, to nawet do samej reklamy mnie powołuje i o kontrakty nalega!... - wołał w urojeniu fantazji hochsztaplerskiej, bo to twarze przed nim wiarygodnością mu przed licem połyskiwały.
W łóżku też, honorowo a pod pierzyną, na noc go ułożono, a na palcach stąpając, co by spokojności snu karierowicza niebylejakiego nie zakłócić.
Ojczym też już spał, ale stara spocząć ci to nie uradziła. Bo i jak to? Jedynak sławny, a bogaty, w progi rodzinnej chałupy zawitał po latach wielu, a nawet najmarniejszym upominkiem nie przydzwonił. “To pewnie z rana nas obdaruje...” myślała, przewracając się w wyrze niewygodnym wielce, bo to z siennika dziurawego słomki wyłaziły, w miejsca delikatne podkłuwając nieprzyjemnie.
Kur pierwszy zapiał, gdy wstała, ciekawością okrutną omotana co też za niespodzianki teczka owa wypchana w sobie czaiła. Niby to nieładnie było tak zdradziecko szperać, ale intryga wielka oka przecie zmróżyć nie dała.
Przyświecając se latareczką, suwak teczki wolniutko rozsunęła do środka zaglądając...
Trepy jakieś stare na wierzchu leżały, a pod spodem koszulina marna a portki wygniecione upchane były. Na dnie papier z rozgniecioną bułczyną spoczywał, to znowu seledynowy plasterek kiełbasy jakiejś. W kieszeni pod klapką kanapkę z pasztetem znalazła, a w nieświeżości srogiej, co to zapach niemiły rozsiewała...
Wtedy to, iluzji wyzbyta kieszenie umyśliła obejrzeć w szatkach owych nowych co to był przyjechał. Przegląd ten odkryciem iście nieprzyjemnym zafalował, jako że Alojzy Macocha w chwili pośpiesznej pochodzenia przyodzienia swego nie pomniał wyfiutać. Matka poznała po etykietkach...
Na agraweczkach maciopkich ci to spoczywały, jedna przy sweterku z włenki angorowej, a druga w nogawce portek. Obie stempelki zdradliwe Armii Zbawienia nosiły...

KONIEC 22.11.04