opowiadanka 91-100

Skomplikowane myśli pułkownika Stypy (listopad 04)

Rosół z czapli

Lubił, jak go lubiano

Władysław wścibskiego charakteru był

Gębę pokorności światu pokazywał

Skomplikowane myśli pułkownika Stypy

Nikogo nie poczęstował

Portki policyjne zrosił moczem w kroku

Laską przegonił Czerwonego Kapturka

  ©2005prawa autorskie humoru iście żenującego

Skomplikowane myśli pułkownika Stypy (listopad 04)

Pewien nauczyciel muzyki miał bardzo dobre serce: - pozwalał grać ubogim dziewczętom na swoim flecie...

Jeden wydaje książki, inny wydaje ludzi, a są tacy, którym się to tylko wydaje.

Miał łaknienie jak wilk i stał się wilkołakiem.

Z czego wyrabia się piszczałki? - z piszczeli.

Twardzi ludzie to tacy, którzy cierpią na zatwardzenie.

W obozie przy wozie odpadło powozie.

Pewien hrabia miał dwa kutasy: - jeden przy szlafmycy, a drugi w spodniach.

Kto produkuje grabie? - grabarz.

Skąd się bierze oświecenie? - ze świecy.

Na rozwidleniu dróg leżały widły, powodując ich rozwidlenie.

Pewien duży szczep nagle zmalał i stał się szczepionką.

Trup należał do trupy i od tej trupy dostał strupy.

Pewien pedał wsiadł na rower i tak pedałował, że pogubił pedały i stał się pedałem zagubionym.

Otwieranie zamka kluczem nazywa się kluczeniem.

Pachy powinny pachnieć. Dlaczego więc śmierdzą?

Z czego robi się kisiel? - z kiślaków.

Najśmieszniejszy lek - to globulki Z. Używa się je dowcipnie...

Koszta nie można skosztować, ale tuszem można zatuszować.

Czy tapira można natapirować?

Buty trampa - trampki.

Pasta na uchu - pastuch.

Człowiek na przodzie - przodownik. A ten z tyłu? - otyły.

Zgraja to grupa, która się dobrze zgrała.

Kulturalny człowiek to - kulturysta.

Deszcz powinien nazywać się mocz... - bo moczy.

Kiedy robi się kupę? - gdy się zbiera coś do kupy.

Gdzie można wysrać się na plaży? - do muszli.

Kto najlepiej potrafi marynować? - marynarz.

Pewien kot wylądował w kiciu...

Słoń-kanibal, to taki słoń, który je słoninę.

Gdzie jast najlepiej wygrywać skoczne melodie? - na skoczni.

Jeden pedał jadł kurczaka, a jego bezzębny kamrat mógł tylko possać ptaka...

Kto się stara, ten się robi stary.

Pod czołgiem nie można się czołgać.

Szmatka do wycierania rąk - ręcznik. A do wycierania pleców? - plecak.

Piłką nożną nie można piłować.

Skąd się biorą bańki? - z baniaka.

Włos najeżony to taki, na którym siedzi jeż.

Młodzież ma trądzik. A starcy? - trąd.

Wahadło to człowiek, który się waha.

Skąd pochodzi słonecznik? - ze słońca.

Jedni kupują zapałki, a inni się łapią za pałki...

W kiosku ruchu nie można się ruchać.

Pewien dziadek żył w dziadostwie.

Siostra stojąca za koniem, to siostra zakonna.

Jakie zwierzęta miał w nosie olbrzym? - kozy.

Pewien hydraulik dostał takie lanie, że mu zmiękła rura.

Dlaczego członkowie partii chodzą w płaszczach? - bo lepiej im się jest płaszczyć.

Jakie zwierzęta mieszkają na biegunach? - koniki.

Szczypiorek nie może uszczypnąć.

Jegomość wymościł się na moście.

Młodzieniec ma malinki na szyji, a starzec w koszyku...

Gdy wiatr dmie to robi się zadyma.

Dlaczego poduszka nazywa się poduszka? - bo pod uszka. Zatem koc, powinien się nazywać nabrzuszek.

Pewien kapłan założył pod kopułą kapelę.

Skąd pochodzi plemię? - z plemników.

Potomki hrabiego - hrabąszcze.

Pewien wariat próbował zaostrzyć nóż na osełce masła.

Jan miał pawia i stał się - pawianem.

Potarmosić za pysk - pyskować

Potarmosić za mordę - mordować

Gdy leń je, to robi się z niego jeleń.

Tamten miał żółtaczkę i pchał żółtą taczkę.

Obywatele z Indii - Indyki.

Kto dokonuje operacji plastycznych? - plastyk.

Co rośnie na górkach? - ogórki

Rosół z czapli

Ogłoszenie brzmiało; “Wynajmę pomieszczeń kilka, z loszkiem...”
Władysław Staruch wypatrzył go dnia pewnego na przechadzce po miasteczku lokalnym. Brata Zenona ano odwiedził i tamten piszczał, co u niego bieda. Kawalery z nich były stare i tak se umyśleli, co chałupę jednego z nich najmą, bo to razem łacniej będzie żywot pchać niźli pomieszkiwać z osobna.
Zenon piwnicę miał zajebistą pod podłogą izby, co i za loszek ujść mogła gdyby się kto tam uparł. Tak to i słowo czynem się stało, gdy w dni niespełna parę, człek niewysoki a całkiem maleńki, co to lico miał czarne a wygniecione jak pergamin w sadzy wybzykany, z kuferkami siedmioma na komorne się wsmyknął.
Sąsiad Zenona, Edward Kaszanka, z ciekawości rozmiarów gigantycznych aż pod okienka z wieczora się zakradł. Ale że firany jak nicponie uprzykrzone widoki przesłaniały, to i nie dojrzał nic. A łaził wokoło chwile długie, po błocku głębokim, aż gumiaki cmokały. W ciszy wiejskiej po zmroku odgłosy podobne głośno słychać, toteż do chałupy zawrócił ciekawości niezaspokojone złością otwartą szczerząc.
We wsi Nuda Wielka atrakcji nijakich nie uwidział nikt, bo to te same gęby, w tych samych chałupinkach patrzały na się od lat wielu, tyle, co wiekiem sterlenia starczego przyodziane głębszym z roku na rok. Młodych do miasta poniosło, a na stałe, to i intryg a nowinek brakowało.
Edward Kaszanka usnąć tej nocy nie dał rady. A to muchy mu bzykały za głośno, to znowu maść wcierać musiał w pośladki, bo na stęchliznę odbytnicy cierpiał i uleżeć trudno było.
Aż po północku zerwał się z pościeli i na podwórze wyszedł, bo to swąd spalenizny wywęszył.
W chałupie u Zenona Starucha światełko nikłe migotało w oknie. Zakradł się tam też, by z bliska popatrzeć. Swąd spalenizny w zapach wędzonki teraz przeszedł. Że to okienko kuchenne uchylone było, zobaczył tajniki sytuacji wewnętrznej. Komornik o wygniecionym licu kucał ano przed piecykiem i przypiekał coś na palenisku, a na pogrzebacz nadziane.
Trąba słonia na pół przekrojona ci to była. Druga połówka na deseczce leżała, a zieleniną jakąś posypana. Edward Kaszanka wzrok wytrzeszczył na te egzotyki, to znowu splunął, bo pogańska jakaś ta wieczerza była.
Drugiego dnia widział, jak tamten worek soli na plecach dźwigał ze sklepiku za rogiem, a potem podpatrzył i inną sprawę... Mały przybysz mięsiwa jakieś solą posypywał, co to śmierdziały tak ostro, że po całej wsi aromaty owe hulały, niepokój ogólny wywołując.
Kaszanka do sołtysa Józefa Ciepały zawitał, i tak powiada; - Panie, a to coś niedobrego wyprawia się u Zenona Starucha. Trza tam zajrzeć -
I nim obaj do drzwi zapukali, po wsi w mig się rozniosło, co jatka piekielna tam tragedie wyczynia. Wylazł taki jeden z drugim z izby i do ciżby wywiadowczej się przyłączył.
Ale na pukania nikt nie otwierał.
- Otwieraj, ty Pigmeju zasrany! - zawołał sołtys i dopiero wtedy tamten otworzył.
- Pokaż, co tam solisz -
Niski komornik skłonił się nisko gromadzie chłopów wielce wysokich. W izbie kuferki cztery stały. Ciepała dziwactwa w nich wyczaił srogie. Dwa zasolone mrówkojady, pięć czapli, i podroby ze słonia też były.
- Co to ma znaczyć!? - zawołał
- Ja lubieć zjeść dużo mięsa -
- Skąd to masz!? -
- Ja polować -
- Nu...ty, bo jak cie zaraz tu zapoluję..! -
Tydzień później Pigmej znikł, a u sołtysa na stole pojawił się rosół z czapli...

KONIEC 24.11.04

Lubił, jak go lubiano

Mieczysław Dobroć wierzył w talenty ukryte człowieka prostego jak mało kto. Najpierw odkrył dwóch geniuszy w instytucie dla biednych ślepców. Jeden z nich, Szczepan Niewidomy, potrafił z procy strzelić do celu i myszy pędzące zygzakiem jednym pstryknięciem gumki unicestwiał. Drugi, Wacław Tęczówka, macając kocie twarze, płeć ich odgadywał.
Innym razem, w Przytułku Dla Pijaków wyczaił artystę, który popisywał się sztuką zwaną: “Sznurowanie byczka”. Polegało to na tym, że w trakcie szybkiego przykucnięcia potrafił kichnąć, baknąć i pierdnąć za jednym zamachem. Pijak chełpił się tym, że nikt inny triku tego ponowić nie umiał i w ten oto sposób często-gęsto piwo zarobił.
Mieczysław Dobroć serce miał dobre i raz w tygodniu przemówienia nadzieje niosące w Zjednoczeniu Samotnych Starców wygłaszał. Prawił o miłosierdziu charytatywnym i o funduszu na wózki inwalidzkie. Obiecał też ponadto, że oto konkurs rześkości miejsce miał będzie i zwyciężca laskę ze stu-procentowej kości słoniowej dostanie!
Wśród starczych oklasków zgłosiło się kilku konkurentów, co to siły żywotne niosły jeszcze ruchy ich kończyn wartkością swoją niebylejaką.
Tak więc najpierw, marchew zawieszoną na nitce u sufitu w zęby pochwycić należało. A sztuka ci to była niemała, jako że podskok wysoki pułapką był zdradziecką. Wystartowało sześciu starców i jedna starucha, ale tyle zdziałali, co szczęki im powypadały i jeden z konkurentów nogi obie w kostkach zwichnął.
Potem były skoki w zwyż nad materacykiem słomianym. Czterech wartkich dziadków wystartowało, ale żaden nie skoczył wyżej jak 10 centymetrów.
Trzecim punktem programu było przeczytanie drobno-druku opowiadania pt. “Starość nie radość” - bez okularów. Nikt nie rozczytał nawet tytułu.
Mieczysław Dobroć powiedział na koniec, że to bardzo niedobrze i laskę ze stu-procentowej kości słoniowej do torby z powrotem schował.
Razu pewnego, do Stowarzyszenia Bezrobotnych Hydraulików zawitał. Grube spasione chłopy na taborecikach wokół stołu spoczywały, grając w “Rurki”. Polegało to na tym, że brać zebrana z oczyma przymkniętymi siedziała, podczas gdy jeden przydzwaniał im rurką po głowach. Trik polegał na odgadnięciu, czy rurka była plastikowa, czy też z metalu. Ten, który zgadł, w nagrodę robotę na drugi dzień otrzymywał w pobliskiej wytwórni pompek rowerowych, gdzie krany dwa notarycznie przeciekały w kotłowni.
Aby zapewnić ciągłość pracy dla zwyciężców gry w “Rurki”, ten co naprawiał cieknący kran, przed wyjściem psuł ten co nie ciekł.
Mieczysław Dobroć za istny talent sprytu oszukaństwo to wycenił i piwo opryszkom bezrobotnym postawił. Lubił, jak go lubiano...

KONIEC 10.12.04

Władysław wścibskiego charakteru był

Bogumił Kruchta mieszkał we wsi Fiutki Niewielkie. Pokorny i niewielkiej postury, pracownik wrsztatu zelówek na podeszwy ortopedyczne, smaki życia prywatnego miał wygórowane, aczkolwiek nikczemnie przyczajone przed wścibskością oka potocznego. Jak kot w kuwecie fekalia przykrywał, tak ci on skormnością swoją ślady pożądań niebylejakich zagrzebywał w przepastności trików naturalnych. Bo to i uczynny był, a pomocny jak mało kto.
Gdy u Stefana Cipuli po drugiej stronie drogi niecnota powodzi wdarła się za próg, on ci to pierwszy z wiaderkiem przybył, by mazie błotniste powyciepywać na dwór. Przybyli też i inni, ale on był pierwszy. Problem zaś polegał na tym, że Cipula zauważył go na ostatku. Ale nie szukał ci on wyróżnień a pochwał. Nie.
Poczyny jego samarytańskie na innym podłożu falowały, celowość swą w tym mając.
Bogumił Kruchta fetysz ci piastował wielce potajemny, w obuwiu przechodzonym się lubując.
Tego dnia wyniósł od Cipuli trep iście podnietliwy, bo na ten przykład do niewiasty należał. Babka Cipuli ano w łóżku piąty tydzień boki stare wylegiwała, wzdęcie macicy lekując. Powódź trzewik jej spod wyra wygarnęła falą swą bystrą i los chciał, co wypłynął pobok Kruchty gdy akuratnie z wiaderkiem się tam pojawił, a nisko pochylony.
Był to sto-dwunasty but do kolekcji jego wielce tajemnej, a w barwie swej różnorakiej. Miał ci on kozaczki z cholewkami, czółenka na obcasikach, sandały i klapeczki, to znowu mokasyny, i te ze szmatek taniutkich szyte, też były. A wszystkie w rządkach na strychu ustawione, gdzie wizyty częste osobą swą szczycił.
Trep babki Cipuli przemoknięty był, to i Bogumił na piecu go ustawił by przesechł. Gdy zasiadł do parówki na gorąco, smaki wielkie piastując, gęba brata jego, Władysława, mignęła w oknie.
Nie w smak mu ta wizyta nagła była. Władysław wścibskiego charakteru był, łasy na pieniądz a plotkarz zapowietrzony i do tego złośliwy. Trumny ano wyrabiał dla zarobku, a w warsztacie chałupniczym przy chałupie swojej. By przypodobać się ludziom, raz w miesiącu potańcówki ludowe sponsorował.
- Słyszałem, co babka Cipuli nogi szykuje do naciągnięcia - zagadał w progu.
- A po co ci to wiedzieć? Mało to masz zamówień? -
- Tak sie tylko pytam, bo ludzie już gadają -
- To niech se gadają -
- I powódź ponoć tam zalała -
- Ano zalała -
- A babka bardzo chora..? -
- Bardzo -
- A Cipula zdrowy..? -
- Idź i sie spytaj -
- No, a ten, jak mu tam...no wiesz, ten co siedzi od lewej koło Cipuli... -
- Obertelek?... -
- Tak! Obertelek. Zdrowy to..? -
- A po co miałby chorować? -
- Nie przedrzeźniaj. Ja się tak tylko pytam -
- To przestań się pytać - rzekł Bogumił, parówki kęs do ust pakując. Choć uczynny dla drugich był, brata swego nie lubił. Ale Władysław że to brat, nie pytając do rynki na piecu zajrzał, i wyłowił widelcem paróweczkę. Nieco mniejszą od tej co konsumował Bogumił, ale jednak zawsze.
Wtedy to trepa starego dojrzał wśród garnków... A to że on dojrzał, Bogumił też dojrzał, i w mig jeść zaprzestał.
- A wyrywaj ty...ja do twojej chałupy szperać nie łażę -
Władysław odłożył w rondelek kiełbasę gestem wielce obrażonym.
- Przecież nie szperam. Skosztować chciałem! -
- A na boki ślepiasz! -
- Co ty tak dziś pleciesz? -
- Widziałem, coś na but spoglądał -
- W głowie ci się merda -
- A tobie to nie? Łazisz i węszysz gdzie kto nogi naciąga! -
Kłótnia ci wybuchła zawiła wielce, gdzie każdy głośniej wrzeszczał, a zduperelałe drobiazgliwości iście żenująco na wierzch wypstrykując. W krzykaninie tej czort sam udział wziął, kopyciska zacierając, bo oto trep owy wielce przesuszony, iskierkami spod blachy tlić się począł, pożar wzniecając.
Chwilę potem, Cipula z wiaderkiem przybył. Przybyli i inni, ale on był pierwszy. Problem zaś polegał na tym, że Kruchta zauważył go na ostatku.
Stał ci ano na boku, zwęglony but babczyny oglądając. Rozpoznał po zelówce na obcasie. But ci to bowiem był ortopedyczny, a zelówkę sam Kruchta w warsztacie wyklepywał. Tak to i patrzył Cipula. Patrzyli i inni, gdy Władysław Kruchta kolekcję smaków wygórowanych na górze wypatrzył.
- Anim myślał, co na szewca się wyszpecowałeś! - zawołał w czeluści sieni, gdzie dym z rożna iście piekielnego swawole wyczyniał.
Chwilę potem grad trepów na głowy patrzących się posypał. Leciały kozaczki z cholewkami, czółenka na obcasikach, sandały i klapeczki, to znowu mokasyny, i te ze szmatek taniutkich szyte, też leciały...

KONIEC 10.12.04

Gębę pokorności światu pokazywał

Nie każdy się starzeje. Ludzie mądrzy, dojrzewają. Poprzez nabyte doświadczenia i wiedzę wzbudzają szacunek, a bywa i tak, że sieją dobry przykład. Ale, to się dzieje tylko na zewnątrz, bo co się wyprawia w środku takiego kolesia, to druga sprawa.
Oto na ten przykład Grzegorz Makówa. Ze wsi ci pochodził, gdzie gnój, słomiany dach i sieczka, w zakamarkach odległej pamięci osiadły. Matka co dnia gadała, co ojciec nie dość że stary, to i do tego głupi był. A już dziadek, to był bardzo stary i bardzo głupi. Tak gadała matka. Młode myśli Grzegorza nasiąkły tym gadaniem tak, iż postanowił co on nigdy nie będzie ani stary, ani głupi...
Do miasta szurnął, gdy zegar czasu przydzwonił w jego szesnaste urodziny. A było to na wiosnę, kiedy bocian co dopiero z wielkim łomotem skrzydeł sfrunął jak co roku na dach stajenki. Ponoć w ciepłych krajach zimował. Tak gadała matka.
W mieście neony zamigały gdy tylko co z pociągu wysiadł, bo to z wieczora tam przyjechał. Były i inne podniety, co to w głowie jego młodej a prosto ze wsi, zawroty nikczemne pstryknęły. Reklamy ci to różne w kolorach świateł migały, to znowu zgraja modnie przyodzianych obywateli chucie jego załechtała. Z niesmakiem odbicie swe w oknie wystawy bielizny damskiej obejrzał. Ojcowe buty, co to był wyprosił z trudem iście upierdliwym, nie pasowały do reszty przyodziewku, ani to drugie do tego pierwszego. W marynareczkę lichą ubrany ano był i spodnie. Te, po dziadku były. Matka gadała, co z wełny ponoć stuprocentowej miały być a całkiem nowe, bo dziadek raz tylko je na dupie miał, na stypie u sąsiada Piotra Kufra-Ściereczki, co to pasierbicę ano pochował, że to skrętu twarzy po przestrachu nagłym doznała i zmarło się biedaczce. Ponoć ktoś tam uroki jakieś na nią zasadził.
Grzegorz Makówa po szczebelkach doświadczeń dojrzewania doświadczył. U księdza na plebanii palaczem przez lat parę był, to i o sprawy duchowe mimochodem się otarł. Potem w Stowarzyszeniu Kolejarzy mundury sfatygowane łatał, gdzie cierpliwości się wyuczył. A na koniec, w orkiestrze Armii Zbawienia na bębenku wygrywał, gdy to koncerty charytatywne w Przytułku Dla Pijaków wystawiali.
Wszystko to razem wzięte zaledwie pokoik czynszowy na poddaszu mu wypstrykało. Ojcowe buty i dziadkowe spodnie dalej ci to po latach nosił, jako że los nieciekawie go wsmyknął w dolinę biedy iście dziadoskiej. Gryzł się z tym srodze, a wielce po cichu i gębę pokorności światu pokazywał. “Skromny!” - gadali kolesie, “I od nikogo nic nie chce!” - chwalili inni. Oto co widzieli. Ale czego nie było widać, to złość szatańska, która w nim warczała jak zły pies nad pustą miską. Bo i jakże, przez lat 20 dogadzał a wysługiwał się innym, często-gęsto o pustym brzuchu i o cichości bezdennej pustki w kieszeni, co to nawet nie przydzwoniła zdradzieckim miedziakiem.
Aż dnia pewnego, brat jego młodszy wiekiem prosto ze wsi na poddasze zawitał...
Grzegorz Makówa dzień paskudny akuratnie miał. Od tygodni wielu na bóle w nadgarstkach cierpiał, co z kolei zaważyło na jakości rytmu bębenkowego w orkiestrze Armii Zbawienia. Zwolnione jego ruchy, innych do niemrawości zniewoliły, przez co melodie wielce sfałszowane wygrywali. Dyrektor Przytułku Dla Pijaków choć pijany był, to jednak fałszu w przygrywkach się dosłuchał i przegonił kapelę co to gamy dla ucha niemiłe wygrywała, a dziatwa rezydentów spostrzeżenia jego podzieliła.
Makówa zły do domu wrócił, bo to i bez napiwku i pracy teraz był. Buty ojcowe ano zzuwał, gdy pukanie do drzwi echem zdradzieckim się rozniosło. A że to na schadzki towarzyskie ochoty w chwili danej nie miał, to i słowem opryskliwym natręta spod drzwi przegonić zapragnął. Ale nim pierwszą sylabę z ust wycisnąć zdołał, w progu brat jego rodzony stanął. Spasiony ci był i przyodziany jak Cygan na wesele. Sygneciki jakieś mu na paluchach pobłyskiwały, a tłusta szyja wisiorkami dla ozdoby obwieszona była. W ręku walizeczkę maciupeńką trzymał.
- Grzesiu, od teraz masz mnie żywić i ubierać - rzekł ano na powitanie, co zagrzmiało jak wyrocznia uprzykrzona.
Grzegorz Makówa dobrze też ci rozumował znaczenie słów tych wielce uchu niemiłych. Niegdyś to, gdy bieda u niego tarabaniła po pustych garnkach, zapożyczył się u brata srodze, przysięgając dług spłacić. Ale - nie spłacił. A że to w odległości bezpiecznej od siebie pomieszkiwali, hojnie braciszka zapraszał w progi swoje, obiecankami zaprosiny nadziewając. Bo i wiadomo, mieszkał daleko to i pewność była wielka co do drzwi jego nie zapuka. Aż dzisiaj...
Brat echem iście nieprzyjemnym znowu się odeywał: - No jazda! Od teraz masz mnie żywić i ubierać! -
Czując żywioł goryczy, że los figla mu takiego niegodziwego wymerdał, złością niemałą na słowa powitalne wyjechał: - Przecież jesteś odżywiony i ubrany...! - zasyczał na widok ciała spasionego.
- Wiesz co Grzesiu, jesteś stary i głupi - to mówiąc, skopcił się parszywie na progu niegościnnym i znikł w mrokach korytarza.
- A ty, zasraniec! - zawołał za nim oszukany przez los człeczyna, któremu nie udało się dojrzeć...

KONIEC 15.12.04

Skomplikowane myśli pułkownika Stypy

Wąż, to płeć męska, a żmija - płeć żeńska z rodziny węży.

Jeden przekręcał gałki w radiu, a inny przekręcał się na drugi bok.

Czy na trąbie słonia można trąbić?

Smierdział mu przedział, bo nie otrzymał przydziału przydzielonego mydła.

Pewien pijak zrobił w domu przedstawienie - poprzestawiał meble i rodzinę po kątach.

Gdzie można dorwać cipę? - W ciupie.

Pewien facet się zebździł i dostał bździka.

Pracownica opery - operetka.

Na ciele ma się myszki, a w domu - myszy.

Pewien dziedek założył sobie w komórce telefon i miał telefon komórkowy.

W gardle mego ojca była mecha...

Można mieć wdzięki i być niewdzięcznym.

Kawał to żart, a można też zeżreć kawał kiełbasy.

Stary wapniak mieszał wapno.

Obywatel z Krety - Kretyn.

Nikogo nie poczęstował

Mateusz Posoka układy miał w rodzinie niemiłe. Babka chora na jelito grube na łasce jego była. Ojczym ze swym kuzynam też siedzieli mu na karku. Zwalił się syn z pierwszego małżeństwa i teść córki bo to głowy przytulić nie miał gdzie, a na koniec ciotka ojczyma i jej bratanek też dołączyli. Gnieździli się ci to wszyscy w chałupie Mateusza a po garnkach zaglądając, jako że zabiedzona to srodze zgraja była a niepomna zapachu grosza. Dziwnym trafem, roboty nijakiej dlań w okolicy nie było, a swoją drogą, robić się nie chciało. W tydzień po przybyciu ciotki ojczyma i jej bratanka pod dach jego złośliwością warczącej w chwili owej, Mateusz cukiereczki drobniutkie a kolorowe w sklepiku spożywczym kupił. Zasiadł ci to na taboreciku pod piecem, bo to zawsze cieplej tam było, i smacznie zajadał.
Gapił się ojczym ze swym kuzynem, gapił się syn z pierwszego małżeństwa, gapił się teść córki, gapiła się ciotka ojczyma z jej bratankiem i gapiła się babka chora na jelito grube. Cisza ci przy tym panowała jak przed podniesieniem w czasie mszy świętej. A Mateusz jedł, jadł, i jadł... Większe cukiereczki cmoktał pomaleńku, a te mniejsze rozgryzał na miałek drobniutki, rozkoszując się proszkiem słodziusieńkim na języku.
Nikogo nie poczęstował.

KONIEC 4.3.2005

Portki policyjne zrosił moczem w kroku

Zbigniew Przecier-Dmuchawa pracował jako stróż nocny w szwalni fartuchów rzeźnickich. Lubił swe zajęcie. W kąciku se ano przesiadywał, gdzie grzałka elekrtyczna tarabaniła o garnuszek blaszany w bulgoczącym wrzątku wody na coraz to kolejne herbatki, które smakował w szklaneczce z plasterkiem cytryny. Chrupiąc ciasteczko przechadzał się po sali wielkiej jak stadion, gdzie w mrokach maszyny do szycia niczym posągi sterczały. Zimą chłody tam hasały zdradzieckie to i niechęci srogie wstrząsały ciałem jego iście przemarzłym. Raz ci więc tylko obchód robił, w komórce swej resztę nocki spędzając. A że cisza sroga do snu zniewalała, to i sposobów różnych wyszperywał, by alert zachować jako-taki. Miskę wody na ten przykład na kolanach trzymał i gdy głowa sennie mu w dół opadała, lodowaty plusk nurkującej twarzy, do tyłu go podrywał. Mysz srodze wygłodzoną trzymał ci też w puszce na stole, a umyślnie jeść nie dawał co by zębami o blaszkę hałas czyniła. To znowu przygarście kamyczków w dłoniach zaciśniętych też dopełniały celu swego. Bo zdarzało się przecież, że mysz cichła na pewien czas i wtedy zasypiał w pozycji sztywno-wyprostowanej, kiedy to grawitacja nie pochylała głowy do przodu. W takiej to chwili, przymerdane relaksem kostki dłoni otwierały się mimowolnie, tarabaniąc gradem kamuszków o posadzkę. Zbigniew Przecier-Dmuchawa miał ci i inne sposoby unicestwiania snu. Raz woreczek paskudy na szyji uwiesił, a szparkę maluteńką w nim czyniąc. Iście nieprzyjemne wonie  spać nie dawały.
Aż przybłąkał się kryzys wielki i szwalnia funkcje swe zaprzestała z racji strajku generalnego rzeźników. Zbysiu został bez pracy i w domu opieki nad ojcem niepełnosprawnym na umyśle sprawował, jako że stary na stare lata zwariował. Inwalida wojenny, komikiem w piechocie wojskowej swego czasu był. Posadę tę załatwił mu sąsiad co to u pułkownika w ogródku zatrudniony był, bo ponoć glebę użyźniać potrafił jak nikt inny i hodował najsmaczniejsze rzodkiewki w okolicy. - Masz być do rozpuku śmieszny - pouczał, - bo w wojsku smutki wojenne grasują i żołnierzom ckni się za domem matuli. -
To i zabawiał kamratów minami, gesty wyfiutane w ramach promocji dorzucając. Rozruszana tym piechota oklaskami go nagradzała, choć jemu nie zawsze do śmiechu było jako że markotny z natury był, powody ku temu piastując niebylejakie. Żona na ten przykład mu się zmarnowała. W Nigerii miesiąc miodowy przebzykali i niedługo potem, Murzyna mu urodziła, święcie się zaklinając co to jego potomek był. Rok później, Zbysiu na świat wyjrzał i jasnością cery swej dowiódł, iż braciszek jego ciemnoskóry z innego ci worka mosznowego się wywodził.
Po skandalu tym iście upierdliwym, kobieta pokalana jako przyzwoitka dorabiała, gdzie to na pół etatu cnotliwości panienek w dworkach pobliskich doglądała. Siadywała ci to odęta jak kwoka a w koronki przyodziana na krzesełku odgradzającym hormony żeńsko-męskie i stróżowała, co by przyzwoitość w rozmowach i ruchach wiedli. Mówiła o urokach przyrody w ogródku długo a w szczegółach srogich, to znowu o robótkach ręcznych godzinami prawiła, by nikczemności myśli niekoszernych ukrócić, a herbatkę przy tym cedząc z porcelany chińskiej iście subtelnie umalowanej.
No, ale to było dawno temu i gdy przyzwoitka nieprzyzwoicie nogi naciągła w kolejce po pieczywo stojąc, mąż jej stary urojeń psychicznych się nabawił. Gadał, co po nocach klaun jakiś z szafy wyłazi i straszy go minami okrutnymi, to znowu armia myszy atakuje kończyny jego spod pierzyny wystające. Nawyki zdziwaczałe także miewał. Stół siedem razy obchodził zanim to zasiadł przy nim do talerza zupy. Nic innego bowiem nawet skosztować nie raczył. Zupa z kapusty i kalarepki okraszona łyżeczką szczypiorku, jedynym jego pożywieniem była. A że konsumował raz dzeinnie, wkrótce też i zesechł jak badyl do słońca wystawiony.
Gdy doktor Lesław Piguła-Zażyj o powody tej szczupłej diety wypytywał, stary wymerdał historyjkę o poczwarze co to w ciele jego żyje.
- Demona karmił nie bede. Słysze często jak sie tam łomocze i bulgoty straszne wyczynia! -
- Ależ to jelita pańskie z głodu się tak skręcają - oświecił go Piguła-Zażyj.
- Eee tam. Jakie tam skręty jelit, już ja wiem lepiej. W nocy często chwost jego czarci mi z ust wystaje! -
- Ależ to pański język być musi, jako że nocką nie panoszy się tam proteza szczęki. Tak, tak, w pana wieku język, podobnie jak nos i uszy rosną, i stąd te przywidzenia. -
- Żadne przywidzenia! Czort tam siedzi, bo na ten przykład ogniem zieje przez odbyt! -
- Ależ to gazy jelita grubego być muszą -
- To niby pierdzę i o tym nie wiem?! -
- Proszę nie krzyczeć. W pana wieku się to zdarza. -
I w ten to sposób gadając nie dogadali się, jako że niezgoda zawarczała co do diagnoz tych. Zbigniew dłonie załamał na finał taki bylejaki i iście nieciekawy w treści swej. Bez pracy ci teraz był i szczuplutka renta starego wymerdywała im złośliwie zapachy ubóstwa. Jak było źle, tak zrobiło się gorzej i zaistniało bardzo niedobrze. Nieudolność umysłu starego Przeciera-Dmuchawy rozgościła się pod ich dachem iście niegodziwie, przydzwaniając coraz to nowymi upierdliwościami. Po przewidzeniach na arenę niecnoty wkroczył zanik pamięci, a po nim zagnieździła się utrata kontroli nad funkcjami ciała. Oto stary do ubikacji snuć się począł korytarzykiem, zapominając w połowie drogi gdzie i po co szedł. Stał ci tak w rozkroku przez minut parę, aż ni stąd ni zowąd zesrał się w spodnie.
- I co tata wyprawia? - skarcił go syn
- Ano, szedłem po parasol, bo deszcz dzisiaj pada! -
Innym razem, stary wytarł nos kromką chleba bo mu się uwidziało co to chusteczka, którą to z kolei do ust włożył zamiast chleba. Butami rzucał w telewizorek, gdy gęby nieprzyjazne jego oku na ekranie się objawiały. Kota za ogon pociągał, gdy ten do miski z żarciem przykucał. A żarcia pod ich dachem było w owym czasie już niewiele. Pałaszowanie cieńkiej zupki sił Zbigniewa wyzbyły i lico jego całunem chudości się powlokło. Aż sąsiad razu pewnego najął go do wysprzątania ogródka działkowego. Zbigniew ledwo się tam dowlókł bo to i daleko było, a na piechotę szedł. Grabkami ci w pierwszej kolejności ścieżynki przejechał, jako że wichura liści tam naniosła, a potem natki stare po pomidorach wyrywać począł. A że głodny był niebylejak to i często po zagonach grzebał, plonów letnich wypatrując. Cóż, kiedy działka zdradziecko zęby pustki wyszczerzyła, że i marchewki nie znalazł. A tak ci przy tym tęgo pracował, że roboty jego wcale widać nie było gdy dzionek cmoknął się z wieczorem na powitanie. Nim ciemnota zapadła na ogrodach jałowych, Zbigniew ogórka ci srodze przerośniętego spod badyli wygrzebał. Wielki był, twardy jak orzech, a lekki w wadze. Kłapiąc zębami, kęs potężny w usta pochwycił. Syk złowieszczy jak z opony dziurawej w nos go fermentem dmuchnął nieświeżością iście paskudną. Zły, co sąsiad na poletko ogołocone go sprowadził, cisnął wygmuszkę w badyliska nieprzeczyszczone i piechotą do domu wrócił.
Po miesiącu pracę w szwalni mundurów policyjnych przydybał. W budynku od myszy się roiło toteż trzymano 24 koty, które Zbigniew miał za zadanie dokarmiać mlekiem pałnotłustym dwa razy dziennie. Odpowiedzialny także był za usuwanie ich fekalii na terenie hali produkcyjnej, by pracownicy w nie nie wdeptywali. Zbigniew rozpił się przy tej robocie, bo to cuchnące mocno zajęcie było. I by na piwo dorobić, bzyknął jeden taki mundurek uszyty, przeodział się w niego i nocą przy wjeździe do wioski Ceratka Namokła obok szosy się ustawił. Pojazdy ci to nieliczne zatrzymywał mandaty wlepiając, a że pijany był, to i portki policyjne zrosił moczem w kroku, niepomny parszywości tam panującej.
Aż ci ktoś przedzwonił na komendę w miasteczku, lament wielki czyniąc co obeszczeniec na drodze popłochy czyni. Przyjechali, zabrali i do kicia wpakowali.
Po paru dniach Przecier-Dmuchawa o pozycję stróża nocnego w murach komendy się ubiegał, jako że z pracy w szwalni go wydalono. Ale niestety, odmówili...

KONIEC 4.3.2005

Laską przegonił Czerwonego Kapturka

Józef Pieczara wylądował na stare lata w domu starców. Córka umyła ręce, syn wypiął dupę, aż organizacja ochrony starości podała mu łaskawy kąt, gdzie głowę swą pomarszczoną utulił na łóżku z poduszką i kocykiem w kratkę. Dwa ręczniki i nocnik nowy dołożyli w ramach dobrej woli.
Wielkie rozrywki a atrakcje piszczały podnietliwą nutą w wyobraźni wyczekiwań Józefa, gdy to obudził się pierwszego ranka na tym nowym miejscu starczej nadzieji. Pokoik był wprawdzie maleńki, ale i stolik i komódka tam była, to znowu zasłonki nakrochmalone świat za oknem odgradzały wdziękiem swym.
Aż tu drzwi zaskrzypiały na szerokość całą i olbrzymość niewiasty do środka się wtoczyła.
- No jazda dziadu, szoruj do dyżurki. Krew dzisiaj pobierają...- Tym niemiłym powitaniem, sytuacje niemniej miłe zgrzytnęły nagłością swą nieoczekiwaną. Papki jakieś niesmaczne wylegiwały się na talerzu Pieczary. Jeść ich nie chciał i grymasy straszne wydziwiał. Z głodu kupy żadnej nie produkował, to przełożona lewatywy z mydełka wpuszczała. A że długo żył, to i żylaki mu tak powykręcały stopy, co chód jego do spacerku powolnego zredukowany był.
Posuwał się kroczkiem w miejscu prawie stojącym, a wsparty na lasce zamaszyście wygiętej. Denerwowało to personel rozbiegany, a zniecierpliwiony atmosferą starczej powolności. W kątach go ustawiali, gdzie gęby obwisłe i sflaczałość kończyn kamratów mu podobnych z wózków inwalidzkich sterczały, gdzie ręce suche telepały się w trzęsawce nieustannej, a symfonia głosików cieńkawych jęczała upierdliwą melodią wieku sędziwego.
Mierziło to Pieczarę okrutnie, jako że duch młody hasał pod maską starości jego, bunty rześkie wymlaskując ustami bezzębnymi. Ale że po cichu mlaskał, to i nikt go nie słyszał. Frustracje niemałe grzmotami smrodliwymi portki mu rozdymały, co niesmaki otoczenia wzbudzało w niepopularności zjełczenia ogólnego.
Ponieważ Józef Pieczara należał do trupy łaski charytatywnej, opekunkowie wnet się domacali prawdy dziadoskiej, co to nie zwiastowała nawet podmuchu nadzieji na hojność stroskanych krewnych. Skargi jego miałkliwe marnością bezgłosu w ścianach starczej pokuty zanikały.
Pieczara szybko wymacał nastroje otoczenia. Przyjaźni żadnych nie zawierał, bo to suche gęby współlokatorów jak mumie rozsypane zaświatów wypatrywały, siły jego witalne dusząc niemrawością swoją.
Taki Władysław Cukinia. Ten był mrawy. Kłuł laską przed siebie i bajkę o Czerwonym Kapturku głosem tubalnym wykrzykiwał. Kiedy skończył, zaczynał od nowa. Siedział ci to pod okienkem w końcu korytarza, by dźwięki dla ucha wielce nieprzyjemne nie straszyły osobników mniej mrawych.
Pieczara poganiany był siłą witalną i choć wolno, ale łaził po otoczeniu i raz hałasem bajki zwabiony, dodreptał do Cukini.
- I czego krzyczysz dziadu!? - huknął gromkością krtani swej niemłodej do kamrata pod oknem, ale tamten ino laską kujnął przed siebie i szczerząc usta zapadłe, wilka pod pierzyną a przebranego za babkę opisywał.
Pieczara w miejscu kołowrotki tworzył stopą przez minut pięć, nim oddalić się zdołał o kroków kilka.
Straszność jego starości odbiła się echem o lat trzydzieści wstecz, kiedy to strachy na wróble produkował, by choć miska kartofli obecnością awą stół przyozdobiła. Hej, to były czasy, myślał, ironią nagłą przyłechtany. A to ci kukły starych dziadów na kijach przytwierdzał iście artystycznie. Osiem powiatów w nie przyozdobił. Chlubą jego była smykałka oryginalności - każdy strach był inny i straszniejszy od poprzedniego. Jego ostatni egzemplarz był tak straszny, że ludzie ze strachu umierali. Kupił go sam proboszcz ze wsi Wróbelki Płochliwe i ustawił na poletku kapusty tuż za plebanią. Pijak, Jan Korniszon, wracał ano porą wieczorową ze stypy ( ojczym pięty światu pokazał ) i przechodząc obok, tak się przestraszył, co pomarł na miejscu. To samo spotkało Pawła Dzidziusia ( też pijak ). Po nich byli i inni, należący do sfery piwoszy. I tak to w niecały miesiąc, pijaństwo we Wróbelkach Płochliwych zostało zlikwidowane.
Proboszcz z ambony czyn twórcy stracha pochwalił głośno, pieszcząc po cichu zarobek niemały od pogrzebów załogi pokalanej, a właściciel pijalni piwa do sądu Pieczarę na ten przykład zaciągnął, jako że pieścić nie miał co.
Wyprostował się na te wspominki osławienia nagłego. Bo jakże, w gazecie o nim pisali!.. Czy to nie widział jak w okolicy szeptali na jego widok? Sława ta powagą do głowy mu uderzyła.
Po raz drugi znalazł się w sądzie za sprzedaż zdechłych kur.
Najpierw próbował kradzieży koni, ale wnet zaprzestał, gdyż pierwszy do którego się zbliżył odgryzł mu pół małżowiny usznej. Kury nie gryzły i łacniej było je podejść, tylko że te, hałas straszny czyniły przy upychaniu do worka. Aż wymyślił sposób. Wymieszał worek pszenicy z trutką na myszy, i “dokarmiał” ptactwo łakome po wsiach odległych. Potem czekał w krzakach przyczajony. Procedura prostotą swą aż kusiła. Najpierw łeb gospodyni w chustkę przyodziany na świat z izby wyglądał, potem było cip-cip, krzyk, a na koniec padlina drobiowa na stercie gnoju za stajnią...
Zakradał się tam o zmroku i ładował w worki owoce nicpoństwa swego, a iście zdradliwego jak się potem okazało. Zdechłe bowiem mięsiwo, choć smakiem równe temu co nie zdechło, fermenty kiszek okrutne wywoływało po skonsumowaniu.
A Pieczara nieświadomy afery tej kiszkowj, na targu co dni parę postać swą ukazywał i sprzedawał strupienie niekoszerne.
Raz pięć worków tam przyniósł i nim rozsprzedać zdążył, chłop pewien z krzykiem tam przyleciał. Właśnie co dopiero dwa skrzydełka spożył z rana zakupione, i domagał się zwrotu tego co zapłacił, bo ponoć mięso bóle parszywe jamy brzusznej weń wywołały. Wnet i inni przytwierdzali co i u nich niecnoty podobne hasały, a Jasiu Kurka, co to za głupiego we wsi uchodził, podpatrzył ponoć co Pieczara drób zdechły z gnoju wybierał...
Po tych sprawach sądowych, Józef poczynania swe zrehabilitował i za wróża po jarmarkach pozował. Brodę okrutną po kolana zapuścił, kapelusz ze słomy splótł i dwa nietoperze suszone u ronda zawiesił dla ozdoby mistycznej - by ciekawość łechtać. Wróżył ze stóp. Intryga nowości tak zahasała, co tłumy nań nalegały panoramą stóp swoich. Były wielkie i małe, kształtne i pokraczne, nieświeże a co niektóre mydełkiem pachnące, aczkolwiek tych ostatnich mało było, jako że bywalcy jarmarków twarze jeno pod studnią przemywali.
Dwa sezony łaził ci to z misją tajemnicy kabalnej, wycmoktując zakamarki naiwności. Drogo nie liczył, pobożnym “co łaska” skromności swe obnażając, ale że beztalencie niemałe warczało zdradziedzką nutą nieudolności, to i pokrótce mało kto podchodził.
Raz dziad stary spoczął pobok, nogę brudną a powykręcaną na stołku wysuwając.
- Powie, ile ta noga ma lat, a rozgłosu robił nie będę - usłyszał
- Dobry kamracie, a to widzi mi się, co siedemdziesiąt...- orzekł, po licu dziada wiek oceniając. Wtedy stary nogawicę podsunął, granicę protezy obnażając.
- Ha! a to ci powiem że dziesięć..! - I już jak się nie rozwrzeszczy, co oszusta nakrył. Pieczara pomiędzy budki z wiatraczkami wskoczył, z miejsca niesławą zbeszczeconego uciekając.
Po wydarzeniu tym w chałupie się zaszył, znachora od spraw sercowych udając. To i ściągały doń baby, a dziewczątka przez kochanków porzucone, a on ci wywary jakieś iście szatańskie z mysich ogonów i kaczych piór sporządzał. Nakazywał niewiastom co by pośladki tym nacierały co dnia o poranku. Sześćdziesiąt z nich nacierało, a tylko do jednej chłop wrócił. Ale i to pokrótce się wydało, co bieda ci to, a nie czary go do domu znarowiły. Moczymorda z niego był a lekkoduch przygody łaknąacy, to i poniosło go we świat, a ściśle mówiąc, do zagrody sąsiadki. Ale już na drugi dzień wyfrunął, jako że akrobacje prącia pijaczyny równe były podrygom staruchy na łożu śmiertelnym. Tydzień po polach łaził głodem przymierając, bo to późna jesień była i nawet kartofelka już w ziemi nie wygrzebał. Zimnica też okrutnie go szczypała po bokach kościstych, to i dnia pewnego do drzwi chałupy swej półżywy zapukał, lico pokornością przyodziewając.
Wiosną następnego roku, pewnej słonkiem ucałowanej soboty, Józef Pieczara w Tatry pojechał, gdzie czapki-niewidki góralom sprzedawał...
Gadał, co moc ich czarodziejska dnia następnego się objawi, a w godzinach wieczorowych. Sprzedał wszystkie. A było ich sto-dwadzieścia sztuk.
Pieczara pekaesem do wsi swej na północy kraju dobijał, gdy w tym samym czasie na południu kraju, górale krzyk wielki podnieśli...
Zmrok ano zapadł i czas próby czapek nastał. Zbigniew Podhalak skłonności ekshibicionistyczne miewał, i teraz, po raz pierwszy mógł zapuścić się w nagliżu na szlak turystyczny, co to pobok jego chaty przebiegał. Wyłonił się to ano przed kilkoma niewiastami, wartko moszną potrząsając.
Krzyk wielki w krzaki go przegonił, gdzie czapkę zdradziedzką o skałki cisnął, a do domu uciekając.
Inni też nicności wyczyniali. Prawie połowa co to czapki nabyła, biegała nago po okolicy, a reszta złodziejskie fantazje urzeczywistnić próbowała...
Taki Michał Baca na ten przykład. Do sklepiku lokalnego wlazł, a za ladę, i częstować się począł czym smaczniejszym. Ale nim trzecim kęsem usta swe nadział, sklepowa krzyk wielki podniosła.
Tego wieczoru milicja zaaresztowała 58-miu ekshibicjonistów i sześćdziesięciu-dwóch złodzieji - w jednej niewielkiej gminie.
Pieczara z dumą niemałą ego swe głaskał, bo o sensacji tej też w gazecie pisali.
Dobrze mu się w czas owy wiodło. Chałupy dzieciom pobudował i mięso trzy razy dziennie jadał, to znowu placek słodki podniebienie jego pieścił. W cieple sypiał, a w szubie z lisów zimą spacerował.
Aż czas niedolą losu zadudnił dnia pewnego, jak kopyta szatana pod drzwiami zakrystii. Do kolacji ano zasiadł, jak szczur spasiony srodze na stole się pojawił, świecę w popłochu przewracając. Wnet obrusik niebieskawy w pochodnię się obrócił, a w minut parę, chałupa cała płonąć poczęła...
Nad ranem zgliszcza do syna Pieczarę przegnały. Kapcie filcowe ano miał, a piżamę w paski. Nic więcej. A potem? Co było potem? - Wycug u syna i dom starców na pocieszenie.
Stał ci to teraz jak posąg skamieniały, a ociągnięty całunem wspomnień lat przeszłych. Aż opis chaty Czerwonego Kapturka przymerdał rzeczywistość teraźniejszości...
Spróchniałe ciało Władysława Cukini kiwało się rytmicznie za każdym wymachem laski. “...i mamusia posłała do babci...” - przyłapał ostatnie zdanie Pieczara, i nie wytrzymał. Złość w siły wielkie go oblekła, że niemal skoczył do Cukini. Laskę mu z ręki wyrwał i okładając gdzie się da, wrzeszczał: - Ja cie zaras pośle do babci!!! Tam na cie czekają! Tam, na końcu korytarza! Nudzą się, a ty tu bajki pleciesz?!!! - Laską przegonił Czerwonego Kapturka.

Następnego dnia, Cukinia opowiadał bajkę o kijach-samobijach..., a pogodzony z losem Pieczara, wziął się za szycie czapki-niewidki.

KONIEC 21.10.04